معرفی و آشنایی با سبک هنری گرافیتی یا نقاشی دیواری 🎬✅
گرافیتی؛ هنری misunderstood یا فریادی بر دیوار؟
گرافیتی یا نقاشی دیواری، یکی از تاثیرگذارترین و در عین حال misunderstoodترین شاخههای هنر شهری است. این هنر، برخلاف تصور عموم، تنها یک خطخطی یا یادگاری ساده بر دیوار نیست، بلکه روشی خلاقانه برای بیان احساسات، اعتراضات، و نگاه شخصی به دنیای پیرامون است.
گرافیتی در اغلب کشورها با محدودیتها و قوانین سختگیرانه مواجه است. با این حال، این هنر خیابانی به هیچ قشر یا سن خاصی محدود نمیشود و در سراسر جهان، از شهرهای مدرن تا محلههای سنتی، اثری از آن دیده میشود.
گرافیتی چیست و از کجا آمده است؟
بر اساس «آمریکن هریتیج دیکشنری»، واژه Graffiti از کلمهی ایتالیایی “graffio” به معنی خراشیدن یا خط انداختن گرفته شده است و ریشه در واژه لاتین “graphire” به معنای نوشتن با قلم فلزی دارد. از گذشتههای دور، انسانها برای ثبت حضور خود و انتقال پیام، خطوطی را بر دیوارهها حک میکردهاند.
دو گونه اصلی گرافیتی
گرافیتی بهطور کلی به دو دسته اصلی تقسیم میشود:
۱. گرافیتی نوشتاری (Tagging)
در این شیوه، هنرمند که خود را بیشتر «گرافیتینویس» مینامد تا «هنرمند»، امضا یا نشانهای خاص از خود بر جای میگذارد. این دسته از گرافیتیها معمولاً در زمان کوتاهی اجرا میشوند و در سبکهای مختلفی مثل:
- Tag: امضایی سریع و خاص روی سطوح عمومی
- Throw-Up: حروف پررنگ و تند در مدت زمان کوتاه
- Piece: طرحهایی رنگی و پیچیده که با برنامهریزی اجرا میشوند
- Panel: گرافیتیهایی که روی قطارها یا دیوارههای کنار بزرگراهها اجرا میشوند
ابزار این هنرمندان شامل اسپری رنگ، ماژیکهای خاص، و حتی جوهرهای دستساز است که امکان خلاقیت فردی را افزایش میدهد.
۲. گرافیتی نمایشی (نقاشی دیواری)
این نوع گرافیتی اغلب هدفمندتر و هنریتر است. از مهمترین نمونههای تاریخی آن میتوان به نقاشیهای دیواری دوران انقلاب مکزیک اشاره کرد؛ آثاری از هنرمندان بزرگی چون دیگو ریورا، خوزه کلمنته اروسکو و دیوید آلفارو سیکویروس که گرافیتی را به سطحی از هنر اجتماعی و سیاسی ارتقا دادند.
گرافیتی؛ بیانیهای علیه تبلیغات تجاری
در دنیایی که دیوارهای شهرها با بیلبوردها و تبلیغات برندهای بزرگ اشباع شدهاند، گرافیتی صدای متفاوتیست. صدایی از دل خیابانها برای برقراری ارتباط مستقیم با مردم، نه مشتریان. برخلاف تبلیغات که برای فروش طراحی شدهاند، گرافیتی تلاشیست برای درک، همدلی، و گاه اعتراض.
گرافیتی؛ هنر یا وندالیسم؟
با وجود اینکه برخی گرافیتی را نوعی آشوبگری شهری (وندالیسم) میدانند، بسیاری از صاحبنظران معتقدند این هنر نوعی نیاز درونی انسان برای اثرگذاری بر محیط پیرامون است. همانگونه که شری کاوان اشاره میکند:
“میل به اثرگذاری در محیطهای اجتماعی، از نیازهای کهن بشر بوده است.”
نقاش گرافیتی، گاه در دل شب، طرحی بر دیوار میزند و صبح روز بعد در دل خود میپرسد:
آیا کسی به نقاشیام نگاه کرد؟ آیا کسی آن را فهمید؟
این پرسشها نشان از یک تلاش واقعی برای برقراری ارتباط انسانی دارد؛ ارتباطی صمیمی، بیواسطه، و شاید گاه نادیده گرفته شده.
نتیجهگیری
گرافیتی بیش از آنکه صرفاً نقاشی روی دیوار باشد، بیان خلاقانهای از زندگی شهری، اعتراض، عشق، ترس و امید است. برای هنرمند گرافیتی، دیوارهای شهر بوم نقاشیاند و خیابان، گالری عمومی.
درک این هنر، نگاهی نو و باز میطلبد؛ نگاهی که بتواند آن سوی رنگها، مفاهیم را ببیند.
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید ؟در گفتگو ها شرکت کنید!