نوشته‌ها

تجهیزات ساخت فیلم

 

 نخست فیلمبرداری از یک مکان مناسب شروع میشود.

 

 

 

دوربین فیلمبرداریPanasonic GH4

دوربین فیلمبرداری مهمترین ابزار فیلمسازی است. انتخاب دوربین بستگی به بودجه ، نوع فیلمبرداری (ساکن، مخفی و غیره) و محل نمایش فیلم ( وب سایت، تئاتر و غیره) دارد . هر دوربینی را انتخاب میکنید، مطمئن شوید که صدای عالی را ضبط کنید.

سه پایه

شاید بتوان سه پایه دوربین را بعد از دوربین و لنز در درجه سوم اهمیت در بسیاری از ژانرها و قسمت های عکاسی و تصویر برداری دانست که عکاسان و تصویر برداران حرفه ای از اهمیت آن به خوبی آگاه هستند .

 


نور دوربین

 

گاهی اوقات پاپ انتشار نور از دوربین می تواند سایه های زشت را پر کند. نور دوربین یک لوازم جانبی خوب است به خصوص در سبک مستند.

 


کیت روشنایی سه نقطه ای

 

اگر قصد دارید تصویربرداری از فضای داخل انجام دهید، به کیت نور نیاز
دارید.
ایجاد یک صحنه با نور مناسب معمولا شامل تنظیم نورپردازی ۳ طرفه است.

 


میکروفون Audio-Technica AT897

 

 

صدای بلند اغلب جوانب مثبت را از بین می برد. داشتن یک میکروفون مناسب شرایط را برای هر موقعیتی آماده می کند.

 

تنظیم میکروفن مناسب برای ضبط صدا از یک مصاحبه گروهی، صحنه های پر جمعیت و یا هر وضعیتی که نیاز دارید صدای حرفه ای را ضبط کنید،مفید است.


 صوتی (XLR) کابل

 

اگر شما قصد دارید از یک تنظیم صوتی حرفه ای با دوربین فیلم برداری خود استفاده کنید، باید کابل های XLR را از دوربین خود به میکروفن متصل کنید.

 


میکروفون بی سیم

مطمئنا، می توان از یک میکروفون سیمی استفاده کرد که کمی ارزان تر است، اما برای ضبط مستند بهتر است ار میکروفون بی سیم استفاده شود که انعطاف پذیری زیادی برای مصاحبه ها و گفتگو با افراد ارائه می دهد.

 


ضبط صوتی دیجیتال قابل حمل

 
اگر تصمیم به ضبط مستند با یک DSLR مثل  کانن بگیرید، به شدت توصیه می شود که یک ضبط کننده صوتی قابل حمل مانند Zoom H5 یا یک جعبه صوتی پیش تنظیم مانند juicedLink RA333   برای اتصال به دوربین همراه داشته باشید. دوربین های DSLR تنها مجهز به یک ورودی صوتی می باشند که صدای با کیفیت حرفه ای را ضبط نمی کند.به همین دلیل، شما باید راهی برای ضبط صوتی حرفه ای داشته باشید. ضبط با تنظیم پیش فرض این است که صدا به طور مستقیم به دوربین ضبط می شود در حالی که با ضبط کننده قابل حمل باید بعدا هنگام ویرایش صوت و تصویر را هماهنگ کنید.

هدفون

 

دریافت صوت عالی به معنی نظارت بر صدا در همه ی زمان ها به هنگام فیلمبرداری است. یک هدفون با کیفیت خوب، مجموعه ای راحت برای اطمینان از هر گونه غافلگیری از صدای نامطلوب، تند و زنندهT هنگام فیلمبرداری است.


بازتابنده نور (رفلکتور)

 
این مورد برای کیت فیلمبرداری مستند است. یک بازتابنده نور می تواند یک عکس نامطلوب  آماتور ،به صحنه طلایی و زرق و برق دار روشن تبدیل شود.

لنزها: واید، محافظتی ، زوم، ماکرو و غیره.

 

آیا تا به حال این صحنه های چشم ماهی را دیده اید؟ این از استفاده از یک لنز زاویه خاص است. اگر شما در موقعیت های فوق العاده آفتابی تصویربرداری می کنید، یک فیلتر ND یا پلاریزه می تواند به طور چشمگیری تصویر را بهبود بخشد.یا تصویربرداری موارد سوپر کلوزآپ از حشرات یا گل، نیاز به یک لنز ماکرو دارید.


 باطری اضافی

 

شما هرگز نمی خواهید بدون باتری کافی تصویربرداری کنید.بنابراین ۳-۴ باتری اضافی باید برای اکثر شرایط عکسبرداری اماده باشد.


نوارهای ویدیویی، کارت حافظه ،فلش یا دی وی دی (بسته به دوربین شما)

 
شما به جایی نیاز دارید تا تمام فیلم هایی که می خواهید عکسبرداری کنید را بر روی ان ضبط کنید.

(هارد دیسک)حافظه خارجی

 

اگر شما قصد دارید تصویربرداری زیادی انجام دهید و به پخش فیلم های خود را از کارت های حافظه دوربین خود نیاز داشته باشید،هارد درایو های قابل حمل بسیار مفید هستند. 

 

 


video production equipment

درباره عکاسی چه می دانید؟

Related image

واژه عکاسی: در لغت به معنای روش عکاسی و عکسبرداری است و همچنین به عمل و شغل عکاس نیز گفته می‌شود.این هنر در اکثر زبان‌های جهان فتوگرافی خوانده می‌شود که ترکیبی از دو کلمهٔ یونانی فتو به معنی نور و گرافی به معنی ثبت یا نگارش است.بنابراین، فتوگرافی به معنای نقش کردن با نور است.

 

عکاسی یعنی ثبت و ایجاد یک تصویر؛ که در دو مرحله انجام می‌شود: نخست، بدست‌آوردن تصویر به وسیلهٔ دوربین و ثبت آن روی نگاتیو (فیلم) یا گیرنده تصویر الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن تصویر مخفی حاصل از دوربین عکاسی و پایدارکردن آن.
در این فرآیند، دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو یا گیرنده تصویر، باعث می‌شود الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیا بر روی سطح حساس به نور (نقره کلرید یا گیرنده) تأثیر گذارد و باعث ثبت تصاویر گردد.

عکاسی از واکنش ماده ی حساس به نورپدید می آید.عکس گرفتن یعنی ایجاد تصویر در امولسیون فیلم بر اثرتابش مقدارمعینی نورازطریق ابزاری به نام دوربین.به نظرنمی رسد باتعاریف ساده و فیزیکی ازاین نوع بتوانیم تمام کار کردهاوجوه گوناگون این رسانه را برشماریم.دردنیای جدیدحسگردیجیتالی می تواندبه جای فیلم در دوربین نصب شودپس نمی توانیم اثرنوربرامولسیون فیلم راتنهاتعریف قطعی عکاسی بدانیم.درعین حال توانایی هاوفوایدبیشماری که به جوامع بشری عرضه کرده ومی کند مارابه ارایه ی تعریفی گسترده تر از عملکردفیزیکی و شیمیایی این رسانه ترغیب می کند.

عکاسی به فرایند ثبت تصاویر به وسیله دریافت و ثبت نور برروی یک سطح حساس به نور، نگاتیو (فیلم) یا (سنسور الکترونیکی) گفته می‌شود

عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است؛ به‌عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد، به‌شکل یک صنعت گسترش یافت و به عنوان هنر تثبیت شد. عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده‌است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است و سال‌ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است اما اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه فور نیپس تولید شد و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. او با همکاری لوئی داگر، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز انجام دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند.
تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده‌است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس‌رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند.
جورج ایستمن در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد. ادوین لند نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس از عکسبرداری، نسخهٔ چاپ‌شدهٔ عکس را پرینت می‌کردند و عکس گرفته‌شده یک دقیقه بعد و در مدل‌های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود.

مروری بر تاریخچه عکاسی
در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدبیرات اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را قبل از نوردهی انجام داد. چون تقریباً بعد از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌شود انجام داد. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، و یا کاغذ به تصویر عکس می‌شود در حالی که عکاسی دیجیتال به فرآیند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور برروی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.

مایکل لانگفورد ازصاحب نظران ومدرسان معروف ومعاصرعکاسی معتقد است کارکردن عکاسی برروی نورتامرحله ی تشکیل تصویر میباشد.عکاسی اساسا ترکیبی ازفن Techniqueومشاهده ی بصری میباشد.به طورکلی عکاسی ترکیبی از تخیل بصری وطراحی مهارت وساماندهی عملی میباشد.

عکاسی به تعبیری انتقال دهنده ی اطلاعات عینی است.انتقال تصویر ازموضوع به سطح حساس فیلم وانتقال مفهوم عینی ازطریق ماحصل آن یعنی عکس یاتصویردیجیتالی است به دیگرانپس عکاسی می تواند یک رسانه باشد. کارکردهای اجتماعی این رسانه خصوصا درصدسال گذشته به دلیل ویژگی محرز آگاهی رسانی اش قابل تامل است.آن طورکه والتر بنیامین فیلسوف معاصربرویژگی مهم تنویر وروشنگری برای عموم مردم به واسطه ی عینیت تصویری وتکثیرپذیری این رسانه تاکید می ورزد.

وظیفه صفحه حساس به نور

 

عکاسی به فرایند ثبت تصاویر به وسیله دریافت و ثبت نور برروی یک سطح حساس به نور، نگاتیو (فیلم) یا (سنسور الکترونیکی) گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیا بر روی سطح حساس به نور (هالوژن نقره یا سنسور)تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد

صفحه حساس به نور؛ صفحه ای که تصویر سوژه روی آن تشکیل می شود و معمولا در نقاط  انتهایی بدنه و در کانون لنز قرار می گیرد. در عکاسی آنالوگ، فیلم عکاسی و در دیجیتال، سنسور (CCD یا CMOS) نقش این صفحه را ایفا می کند. براساس اندازه این صفحه، دوربین ها به سه دسته عمومی قطع کوچک، قطع متوسط و قطع بزرگ تقسیم می شوند. دوربین های معمولی از دسته دوربین های قطع کوچک هستند.

وظیفه صفحه حساس، ثبت تصویر است. صفحه حساس، در دوربین های آنالوگ، فیلم و در دوربین های دیجیتال سنسور (حسگر) می باشد. در این درس به معرفی آن می پردازیم.
ابعاد عکس در واقع، همان ابعاد صفحه حساس می باشد ولی برای مصارف معمول مانند چاپ، عکس ها چند برابر بزرگتر می شوند. در فرآیند بزرگ سازی عکس ها، کیفیت دیداری تصویر (وضوح، کنتراست، تفکیک و…) کاهش پیدا می کند. از این رو، اگر با شرایط یکسان، هر چه صفحه حساس بزرگتر باشد، بزرگ سازی کمتری مورد نیاز است و در نتیجه کیفیت بالاتر خواهد بود.
 یکی از روش های طبقه بندی دوربین ها براساس اندازه صفحه حساس آنها می باشد. از این نظر، دوربین ها به سه دسته اصلی، قطع کوچک (Small Format)، قطع متوسط (Medium Format)، قطع بزرگ (Large Format) تقسیم می شوند.

صفحه حساس قطع کوچک، ابعادی برابر یا کوچک تر از فیلم های معمول ۱۳۵ (۲۴mm در ۳۶mm) دارند.

فیلم ۱۳۵ یا ۳۵ میلیمتر با ابعاد ۲۴mm در ۳۶mm

سنسور ۲۴mm در ۳۶mm

صفحه قطع متوسط، از صفحه های قطع کوچک (۲۴mm در ۳۶mm)، بزرگتر و از فیلم های قطع بزرگ (۱۲.۷cm در ۱۰cm) کوچک تر هستند.

فیلم قطع متوسط

سنسور قطع متوسط

و نهایتا به صفحه های حساس بزرگتر یا برابر با اندازه (۱۰cm در ۱۲.۷cm)، قطع بزرگ گفته می شود.

فیلم قطع بزرگ

عقبه (Back) دیجیتال قطع بزرگ

در شکل زیر برخی از اندازه های رایج صفحه حساس ذکر شده است.

 

ابعاد صفحه حساس در تعیین لنز نرمال نقش کلیدی دارد که در بخش لنزها به تفصیل مورد بررسی قرار می گیرد.

 

حساسیت (ISO)
میزان حساسیت صفحه حساس (فیلم یا سنسور دیجیتال) به نور را با اصطلاحی به نام حساسیت یا ISO مشخص می کنند. هر چه حساسیت بالاتر باشد، برای ثبت عکس به نور کمتری نیاز است، اما حساسیت بالا تغییراتی در کیفیت عکس ایجاد می کند که در بیشتر موارد در صورت امکان، عکاسان ترجیح می دهند از حساسیت های پایین به خصوص حساسیت ۱۰۰ استفاده کنند.
یکی از تاثیرات حساسیت بالا در عکاسی آنالوگ (فیلمی)، میزان گرین بالا (نقطه های ایجاد شده روی عکس) می باشد که در بسیاری از موارد، عکاسان ترجیح می دهند از آن اجتناب کنند. در عکاسی دیجیتال نیز حساسیت بالا باعث ایجاد نویز زیاد (نقطه های رنگی یا تیره روشن) در عکس می شود (معمولا در عکاسی دیجیتال، حداقل نویز ناشی از حساسیت، در حساسیت ۱۰۰ ایجاد می شود).
از تاثیرات دیگر حساسیت، خصوصا در عکاسی آنالوگ، تغییر کنتراست (میزان تضاد تیره و روشن) می باشد. هر چه حساسیت بالاتر باشد، کنتراست پایین تر است.
اعداد رایج ISO عبارتند از ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰، ۴۰۰، ۸۰۰، ۱۶۰۰، ۳۲۰۰، ۶۴۰۰ و ۱۲۸۰۰.
همان طور که مشاهده می شود اعداد در هر پله دو برابر می شوند و هر بار که حساسیت دو برابر می شود میزان حساسیت به نور نیز دو برابر می شود.
.
لایه های مختلف فیلم عکاسی

در نگاتیوها، نور و رنگ به صورت معکوس ثبت می شوند؛ به این معنا که در نگاتیو، قسمت های تیره نماینده قسمت های روشن در واقعیت است و هر رنگ نماینده رنگ مکمل آن است. مثلا در یک نگاتیو، رنگ زرد نماینده رنگ آبی در واقعیت می باشد.

فیلم عکاسی صفحه ای است با پوششی از مواد شیمیایی که تصویر را ثبت می کند. فیلم ممکن است به صورت نگاتیو (معکوس) یا پوزیتیو (مانند اسلایدها) تصویر را ثبت کند. در نگاتیوها، نور و رنگ به صورت معکوس ثبت می شوند؛ به این معنا که در نگاتیو، قسمت های تیره نماینده قسمت های روشن در واقعیت است و هر رنگ نماینده رنگ مکمل آن است. مثلا در یک نگاتیو، رنگ زرد نماینده رنگ آبی در واقعیت می باشد.

به طور کلی، فیلم عکاسی از لایه های مختلفی تشکیل شده که روی یک صفحه پایه قرار گرفته است. لایه های اصلی فیلم عبارتند از:

– لایه محافظ (Super Layer) که روی سطح فیلم قرار دارد و در واقع مانند یک لایه ضد خش، از آسیب دیدن لایه های زیرین حفاظت می کند.

– لایه محافظ نور ماورای بنفش (UV Absorbing Layer) که پرتوهای ماورای بنفش را تا حدی جذب می کنند. گر چه این پرتوها با چشم قابل رویت نیستند، اما اثر مخربی در تصویر ثبت شده دارند (چه در فیلم و چه در سنسور). این پرتوها ممکن است باعث مات شدن تصویر یا ایجاد تُن های رنگی غیر طبیعی مانند تُن آبی شوند.

– لایه امولسیون (Emulsion Layer) که در واقع لایه حساس به نور است، خود از لایه های مختلفی تشکیل شده و عمل ثبت تصویر و رنگ ها را انجام می دهد. امولسیون از مواد شیمیایی چون هالیدهای نقره (حساس به نور) تشکیل شده است و در یک محیط ژلاتینی قرار دارد. عکسی که به صورت آنالوگ گرفته می شود، از دانه های ریزی تشکیل شده که در واقع همان مواد شیمیایی حساس به نور هستند که در زمان چاپ به صورت کریستال در امولسیون قرار دارند. به این دانه ها اصطلاحا گرین (Grain) گفته می شود. هر چه این کریستال ها درشت تر باشند، به نور حساس ترند. فیلم های دارای ISO بالا، دانه درشت تر هستند. این امر باعث می شود که در عکس حاصله از این فیلم ها، گرین درشت تر بوده و بیشتر خودنمایی کند که البته این امر همیشه مورد پسند عکاس یا بیننده نمی باشد.

– Subbing Layer وظیفه اتصال امولسیون به صفحه پایه را به عهده دارد.

– وجود لایه یا صفحه پایه فیلم (Film Base) صرفا جهت ایجاد یک سطح مقاوم جهت نگهداری مواد شیمیایی می باشد، زیرا مواد شیمیایی مورد استفاده در فیلم، به تنهایی بسیار آسیب پذیر هستند و با حرکت های مکانیکی دوربین و یا جابجایی، ممکن است دچار گسیختگی شوند. جنس صفحه های پایه امروزی، معمولا از ترکیبات پلاستیکی یا سلولوئیدی هستند. در زمان های گذشته، صفحه پایه، شیشه ای بود. علل مختلفی چون وزن زیاد، شکنندگی آن، دشواری پوشش دادن مواد شیمیایی روی آن، باعث تغییر این نوع صفحه ها شد. البته علیرغم قدیمی بودن آنها هنوز هم عکاسانی هستند که از این صفحه های شیشه ای استفاده می کنند.

 

– لایه ضد هاله (Anti halation Backing) از عبور کردن نور از فیلم و برخورد آن به بدنه داخلی دوربین جلوگیری می کند. انعکاس مجدد نور از بدنه داخلی دوربین به فیلم، باعث متاثر شدن مجدد فیلم شده و تصویری معیوب ایجاد می کند.

برای سازگاری بیشتر فیلم ها با شرایط عکاسی، آنها را در انواع مختلف و با ویژگی های تصویری متفاوتی می سازند. مثلا در بعضی از فیلم ها اندازه کنتراست، غلظت رنگ ها، تُن های رنگی، شرایط گرین و… متفاوت می باشد. دو نوع رایج از این فیلم ها ،فیلم های نور روز و نور شب هستند. از آنجا که رنگ نور حاصله از منابع مصنوعی، با نور سفید خورشید متفاوت است، رنگ طبیعی سوژه را مورد تاثیر قرار داده و باعث می شود موضوع با رنگ دیگری به نظر برسد (در بخش تراز سفیدی به صورت گسترده مورد بحث قرار می گیرد). برای جبران طیف زرد رنگ ناشی از منابع مصنوعی، فیلم های نور شب ارائه شده اند و فیلم های نور روز برای عکاسی در نورهای با کلوین بالاتر مانند نور روز مناسبند.

انتخاب بهترین زاویه دید

 

Image result for ‫بهترین زاویه دید‬‎

زاویهٔ دید، زاویه‌ای است که لنز می‌تواند صحنهٔ روبه‌روی خود را ببیند؛ اگر خطی فرضی از لنز به دو انتهای منظره‌ای که دیده می‌شود ترسیم کنیم، زاویهٔ بین این دوخط، زاویهٔ دید خواهد بود. زاویهٔ دید را فاصلهٔ کانونی مشخص می‌کند و هرچه فاصلهٔ کانونی بیشتر باشد، زاویهٔ دید کوچک‌تر و هرچهفاصلهٔ کانونی کمتر شود، زاویهٔ دید بزرگ‌تر می‌شود

انتخاب زاویه دید و محل قرار گرفتن دوربین نسبت به موضوع عکاسی یکی از مهمترین قسمتهای خلق یک عکس خوب است. ولی افراد کمی به آن توجه می کنند. وقتی از گروهی از دوستان عکس می گیرید، چقدر موقعیت خود را تغییر می دهید تا بهترین زاویه را پیدا کنید؟

اولین تغییر آشکاری که با عوض کردن زاویه دید مشاهده می کنید. در پشت زمینه تصویر است. اگر سوژه عکاسی را نمی توانید به آسانی جابجا کنید، بهترین راه حل تغییر زاویه دید است یعنی شما به عنوان عکاس باید آنقدر جابجا شوید تا موقعیت مناسب را پیدا کنید.

با تغییر زاویه دید نسبت به سوژه عکاسی شما می تواند کاملاً متفاوت به نظر برسد. با انتخاب یک زاویه درست می توانید کاری کنید که عکس های شما کاملاً پویا به نظر برسند. برای این منظور سعی کنید از زوایای مختلف از سوژه خود عکس بگیرید. مخصوصاً برای عکس های ورزشی سعی کنید تعداد بیشتری عکس بگیرید زانو بزنید و تا می توانید به زمین نزدیک شوید.

همینطور با این تغییرات پرسپکتیو شما می تواند به شدت تغییر حالت دهد، بخصوص اگر از لنزهای استفاده کنید. اگر از فردی در حالت ایستاده و تمام قد عکس می گیرید و از یک لنز Wide استفاده کنید. در این صورت سر فرد نسبت به بدن او بزرگتر دیده می شود. و اگر زانو بزنید و با همین لنز از پایین عکس بگیرید به طوریکه دوربین هم سطح با کمر کسی که از او عکس می گیرید باشد مشاهده خواهید کرد عکس شما تناسب بیشتری با بدن فرد دارد.

وقتی که در فضای آزاد و در طبیعت عکاسی می کنید مشاهده خواهید کرد که با تغییر زاویه دید دوربین اثر تابش آفتاب هم بر سوژه شما تغییر می کند. این وضعیت یکی از محدودیت های زاویه دید است که خود یک یحث کامل را می طلبد.

وقتی عکس هایی می گیرید که در پشت زمینه آن آسمان با درخشندگی های خاص خود قرار دارد باید به exposure دوربین خود توجه بیشتری نشان دهید. و اگر دوربین را در حالت اتومات قرار داده باشید چهره شخص بسیار تیره می شود. با تغییر exposure چند عکس بگیرید تا بهترین وضعیت را پیدا کنید.

 

در نهایت به این نکته ها توجه کنید:

-تغییر زاویه دوربین اثر تابش آفتاب بر سوژه را کمتر کنید.

-زاویه‌ای در حدود ۳۰ درجه بالاتر یا پایین‌تر از سطح چشم برای عکس‌های پرتره بسیار مناسب است،

-در عکسبرداری از کوه‌ها و طبیعت به پشت، روی زمین بخوابید و دوربین را رو به کوه بگیرید . یا ‌دوربین را هم‌سطح کمرتان نگاه دارید.

-برای عکس های ورزشی سعی کنید زانو بزنید و تا می توانید به زمین نزدیک شوید.

 

و در آخر یک قانون کلی را فراموش نکنید: “هرگز زاویه‌ای را انتخاب نکنید که همه آن را می‌بینند

 

فیلتر در عکاسی

فیلترهای لنز از جنس شیشه یا مواد ژلاتینی شفاف هستند که به دهانه ی لنز متصل می شوند. آنها مانع تغییرات ناشی از عبور نور از لنز شده یا تاثیرات و رنگ های ویژه ای را به عکس می بخشند. فیلترها به دو دسته تقسیم می شوند: فیلترهای پیچشی و فیلترهای شکافدار.
• الف. فیلترهای پیچشی

 

Lens Filters-Doorbinplus 1

 

این دسته فیلترها دقیقا مناسب لنز بوده و در شیارهای موجود در سر لنز چفت می شوند. هر فیلتر پیچشی قطر معینی دارد بنابراین اگر چند لنز(با قطرهای مختلف) داشته باشید در نتیجه  به فیلترهای متنوع نیاز پیدا خواهید کرد. فیلترهای پیچشی ایده آل اند و استفاده از فیلترهای UV و پلاریزه را آسان می کنند.
• ب. فیلترهای شکافدار

 

Lens Filters-Doorbinplus 2

 

برای این دسته فیلترها، یک نگهدارنده فیلتر روی حلقه آداپتور لنز تعبیه می شود و فیلترها درون نگهدارنده قرار می گیرند. نگهدارنده معمولا رینگ های قابل تعویض دارد بنابراین می تواند برای طیف وسیعی از لنزها استفاده گردد. معمولا نگهدارنده دارای سه یا چهار شیار است که امکان استفاده همزمان چند فیلتر را فراهم می کند. مزیت استفاده از این دسته فیلترها این است که می توانید به سرعت فیلتری را اضافه یا کم کنید و این که فیلترهای بزرگتر را برای لنزهای کوچکتر نیز قابل استفاده می کند.
• فاکتورهای فیلتر
فیلترها میزان نور وارد شده به لنز را تغییر می دهند که معمولا برای جبران این موضوع، نیاز است تغییراتی در نوردهی رخ دهد. این مسئله را فاکتور فیلتر می نامند و هر فیلتر دارای فاکتور فیلتر ویژه خود است. باید به دقت موارد نوشته شده روی فیلتر را بخوانید تا به درستی از آن استفاده کنید.
۱. فیلتر UV

 

Lens Filters-Doorbinplus 3
فیلترهای ماورا بنفش (UV) فیلترهایی شفاف هستند که مانع ورود نور ماورا بنفش به لنز می شوند. این فیلترها برای کاهش حالت مه آلودگی- که به طرز محسوسی در برخی عکس های گرفته شده در نور روز آشکار است- استفاده می شوند. فیلترهای UV روی اکثر نورهای مرئی تاثیر نمی گذارند، بنابراین تغییری در نورسنجی بوجود نیاورده و بیشتر حکم یک محافظ را برای لنز ایاف می کنند. فیلترهای UV قوی برای حذف مه آلودگی جوی (اتمسفر) و کاهش حواشی بنفش که گاهی اوقات در عکاسی دیجیتال دیده می شود بسیار موثرند. حواشی بنفش یک حالت محو بنفش در لبه های سوژه است که وقتی سوژه کمی از حالت فوکوس خارج شود به چشم می آید.
۲. فیلتر پولاریزه

 

Lens Filters-Doorbinplus 4

 

فیلتر پولاریزه برای تیره کردن نورهای آسمان استفاده می شود تا کنتراست بین ابرها و آسمان را بیشتر کند. مانند فیلتر UV، پولاریزه مه آلودگی جو را کاهش می دهد اما انعکاس نور خورشید را نیز کم می کند. رایج ترین کاربرد فیلترهای پولاریزه، حذف انعکاس آب و شیشه است. وقتی در زاویه مناسب قرار بگیرد، فیلتر پولاریزه انعکاس های موجود در سطح شیشه یا آب را حذف می کند که به طور قطع یک ترفند مفید است. دو نوع پولاریزه وجود دارد: خطی و دایره ای. هر دو نوع پولاریزه تاثیر مشابهی ایجاد می کنند، به جز این که پولاریزور دایره ای نورهای بازتابیده شده ناخواسته را با کمک صفحه موج چهارم (quarter wave plate)حذف می کند. در نتیجه عکس عاری از هرگونه بازتابش است و اشیای شفاف مانند شیشه هیچ گونه انعکاسی نخواهند داشت.
۳. فیلتر توازن رنگ

 

Lens Filters-Doorbinplus 5

 

نور مرئی دارای طیفی از رنگ های گوناگون است. در عکاسی، شما باید وایت بالانس دوربین را برای ثبت عکسی با نور سفید-آبی نور روز یا نور نارنجی-قرمز تنگستن تنظیم کنید. اگر چه وایت بالانس نور را کنترل می کند، فیلتر توازن رنگ نیز بر تغییرات منبع نوری موثر است. شما می توانید از یک فیلتر توازن رنگ برای جبران تفاوت های متنوع در رنگ نور عکاسی شده استفاده کنید _ برای مثال: نور روز سردتر است و آبی به نظر می رسد، در حالی که تنگستن گرمتر است و قرمز- نارنجی دیده می شود. فیلتر ۸۵B (فیلتر گرم/ نارنجی) و فیلتر ۸۰A (فیلتر سرد/ آبی) دو فیلتر استاندارد برای جبران توازن رنگ هستند. ۸۵B به شما امکان عکاسی در نور روز را می دهد در حالیکه وایت بالانس/ دمای رنگ نور (فیلم یا نگاتیو) برای تنگستن تنظیم شده است. در این حالت، بدون فیلتر ۸۵B عکس آبی خواهد شد. ۸۰A به شما امکان عکاسی در نور تنگستن را می دهد هنگامیکه وایت بالانس/ دمای رنگ نور (فیلم) برای نور روز تنظیم شده است. بدون ۸۰A عکس به طرز غیرطبیعی نارنجی- قرمز می شود. این روزها این دسته فیلترها کنار گذاشته شده اند زیرا تصحیح رنگ نور به سادگی توسط خود دوربین و نرم افزار امکان پذیر است. برخی عکاسان از آنها برای ایجاد تاثیرات هنری مختلف استفاده می کنند.
۴. فیلتر چگالی خنثی (ND)

 

Lens Filters-Doorbinplus 6

 

اتصال یک فیلتر ND به دوربین میزان نور وارد شده به لنز را بصورت یکنواخت کاهش می دهد. فیلتر ND در مواقعی که کنتراست بین نقاط روشن و سایه بسیار زیاد است برای بدست آوردن یک نورسنجی خوب بسیار مفید است. همچنین فیلتر ND امکان ثبت حرکت به صورت محو یا کشیده را با استفاده از سرعت شاتر پایین تر فراهم می کند. یکی از انواع این فیلتر، ND درجه بندی شده است. این فیلتر، با شیب معینی میزان نور را کاهش می دهد . این کاهش از ۱۰۰% تا ۰ % در طول فیلتر درجه بندی شده است. ND درجه بندی شده برای عکاسی از منظره و دریا توصیه می شود زیرا می توان روشنایی آسمان را (برای کنتراست بهتر) کاهش داد اما همچنان نوردهی مناسبی برای زمین و آب داشت.
۵. فیلتر فوکوس نرم (SOFT FOCUS FILTER)

 

Lens Filters-Doorbinplus 7

 

فیلترهای فوکوس نرم، از شارپنس (وضوح) تصویر می کاهند، اما تنها تا حدی که به سختی قابل تشخیص است. این فیلتر برای عکاسی کلوزآپ از چهره افراد مناسب است. با کمی ایجاد کشیدگی، پوستی لطیف و ابریشمی جایگزین پوست های معیوب و لکه دار می شود. به خاطر داشته باشید از این فیلتر می توان در عکاسی منظره و کوهستان نیز استفاده کرد.
۶. فیلترهایی برای عکاسی سیاه و سفید

 

Lens Filters-Doorbinplus 8

 

فیلترهای مخصوصی برای عکاسی سیاه و سفید وجود دارد که رنگ های مشابه را روشن تر و رنگ های مخالف را تیره تر می کنند گویی که عکس تک رنگ است. فیلتر های قرمز، نارنجی، زرد، سبز و آبی برای عکاسی سیاه و سفید استفاده می شوند.
فیلترهای قرمز در میان عکاسان منظره بسیار محبوب است و معمولا برای افزودن بار دراماتیک استفاده می شود. در عکاسی طبیعت، فیلتر قرمز کنتراست بین گل های قرمز و شاخه های سبز را بیشتر می کند. فیلتر قرمز به آسمان آبی عمق می دهد و ابرهای سفید را برجسته تر می کند. در برخی موارد، بسته به قدرت آن، حتی می تواند آسمان را سیاه کند.
فیلترهای نارنجی کنتراست بین تون های بافت، مانند کاشی و آجر را بیشتر می کند که گزینه ای مناسب برای عکاسی از حومه شهر و عکاسی آبستره است. همچنین به کاهش مه کمک می کند اما تاثیراتش روی آسمان و ابر کمتر از فیلتر قرمز است.

 

Lens Filters-Doorbinplus 10
فیلترهای زرد از فیلترهای نارنجی لطیف تر هستند، که آنها را به گزینه ای مناسب برای افراد تازه کار در استفاده از فیلتر برای عکاسی سیاه و سفید تبدیل می کند. فیلتر زرد به تیره شدن جزئی ابرها کمک می کند، همچنین برگ های سبز روشن را از سایه های تیره سبز جدا می کند.

 

Lens Filters-Doorbinplus 11
فیلترهای سبز شاخ و برگ های سبز تیره را روشن تر می کند و شاخه های سبز روشن را روشن تر نشان می دهد. آنها موارد استفاده خاصی دارند و به اندازه دیگر فیلترها رایج نیستند، اما برای عکاسی طبیعت بسیار مفیدند. فیلتر سبز ممکن است آسمان را روشن تر کند بنابراین عکاسان منظره در استفاده از فیلتر سبز باید به این نکته توجه کنند.

 

Lens Filters-Doorbinplus 13
فیلترهای آبی در عکاسی سیاه و سفید خیلی مرسوم نیستند زیرا آسمان را روشن تر و قسمت های روشن را تیره می کنند. فیلترهای آبی توجه را به بخار و مه جلب می کنند که می تواند به حس عکس کمک کند. استفاده از فیلتر آبی برای عکاسی سیاه و سفید برخلاف عکاسی رنگی و تبدیل به سیاه و سفید توسط نرم افزار تجربه جالب تری است.

 

Lens Filters-Doorbinplus 12
از آنجا که فیلتر نور را جذب می کند، نیاز است که نوردهی افزایش یابد. معمولا سازندگان فیلتر میزان جبران نوردهی را در جدول “فاکتور فیلتر” مشخص می کنند. فاکتور فیلتر ۲X به معنی نصف شدن نور ورودی به لنز بوده که نتیجتا مستلزم دو برابر کردن میزان نوردهی است. فاکتور فیلتر ۴X به معنای ۴ برابر کردن نوردهی است و … اگر فاکتور فیلتر ۲X و ۴X باشد، یعنی باید نوردهی را به ترتیب ۱ استاپ و ۲ استاپ بیشتر کنیم. گزینه دیگر تقسیم ISO با فاکتور فیلتر است. اگر فاکتور فیلتر ۲X و ISO 200 باشد، ISO جدید ۱۰۰ خواهد بود.
• نتیجه
فیلترهای عکاسی برای دستیابی به اثرات بهتر استفاده می شوند و می توانند تون و حس عکس را تغییر دهند. فیلترها اندکی تغییرات محسوس به عکس می دهند. شما می توانید بسیاری از این تغییرات را در فوتوشاپ انجام دهید، اما زمانی که از فیلتر استفاده می کنید، بلافاصله می توانید در منظره یاب دوربین تاثیرات آن را ببینید. این اثرات در عکاسی سیاه و سفید برجسته تر است، چرا که مقیاس تون تک رنگ بسیار متفاوت تر واکنش نشان می دهد و همچنین اثر دراماتیک تری خلق می کند. در نظر داشته باشید تمرین و تجربه کلید بسط خلاقیت شما در استفاده از تجهیزات جدید عکاسی است.

 

منبع: Exposureguide
ترجمه: محدثه وحیدی مهر

۱۰ تکنیک ضروری در عکاسی و استفاده از دوربین برای مبتدیان (قسمت دوم)

همان‌طور که در مقدمه‌ی مقاله‌ی قبل عنوان کردیم، کسب مهارت در هنر عکاسی، به سال‌ها تلاش و تجربه نیاز دارد. اما اگر شما یک عکاس مبتدی هستید و تازه عکاسی را شروع کرده‌اید، با رعایت چند نکته و تکنیک اساسی در ترکیب‌بندی و تنظیمات دوربین، می‌توانید عکس‌های قابل قبولی بگیرید. بهره‌گیری از این تکنیک‌ها و ماهر شدن در آنها نیز به تلاش و تمرین زیاد نیاز دارد

۶. چطور سوژه را  در کادر قرار دهیم؟

قانون یک سومدر این بخش به شما آموزش خواهیم داد که چطور سوژه را در کادر قرار دهید و از فضای اطراف خود بیشترین بهره را ببرید. در کنار انتخاب سوژه‌ی مناسب و بهترین تنظیمات ممکن برای دوربین، یاد گرفتن اصول ترکیب‌بندی در عکاسی، یکی از راه‌های مهم و اساسی در بهبود بخشیدن به نتیجه‌ی کار شما است. قوانین و تئوری‌های متعددی درباره‌ی انتخاب بهترین ترکیب‌بندی وجود دارند. اما آن نکته‌ی کلیدی که هنگام عکاسی باید به آن فکر کنید این است که سوژه‌ی اصلی را در کجای کادر قرار دهید.

قانون یک‌سوم

قرار دادن سوژه‌ی اصلی در مرکز کادر، وسوسه‌انگیز است اما این کار باعث می‌شود که ترکیب‌بندی عکس، ایستا به نظر برسد. در بیشتر مواقع بهتر است که سوژه را در مرکز کادر قرار ندهید. روش کلاسیک این است که از قانون یک سوم استفاده کنید که توسط خطوط مجازی که طول و عرض عکس را به سه قسمت مساوی تقسیم می‌کنند، تعریف می‌شود. در این حالت باید سوژه‌ی اصلی را روی یکی از این خط‌ها یا در محل تقاطع آنها قرار دهید.

از فضای اطراف سوژه، به خوبی استفاده کنید.

فضای اطراف سوژه به اندازه‌ی سوژه ی اصلی، در کادربندی مناسب اهمیت دارد. قبل از هر کاری، شما باید تصمیم بگیرید که تمایل دارید چقدر از محیط اطراف سوژه را در کادر قرار دهید. البته این یک مطلب اثبات‌شده نیست اما قانون کلی این است که شما باید زمانی محیط اطراف را وارد کادر کنید که چیزی به عکس بیافزاید؛ مانند محیط اطراف سوژه در یک پرتره یا هنگام عکاسی از حیات‌وحش. ترکیب بندی در عکاسی

در نظر گرفتن فضای حرکت

در نظر گرفتن فضا در عکس برای عکس‌هایی که فعالیت یا جنب‌و‌جوشی را نشان می‌دهند و یا در عکاسی پرتره، قابل اجرا است. زمانی که به عکس یک سوژه‌ی متحرک نگاه می‌کنید، به طور طبیعی، مسیر آن را دنبال خواهید کرد تا ببینید به کجا می‌رود. به همین دلیل، بهتر است که در جلوی سوژه، فضای بیشتری نسبت به پشت آن در نظر بگیرید در غیر این صورت ممکن است عکس شما نامتعادل به نظر برسد. عکس‌های پرتره نیز می‌توانند از این تکنیک ترکیب‌بندی بهترین بهره را ببرند. در نظر گرفتن مقداری فضای خالی در جهتی که سوژه به آن نگاه می‌کند، یک ترکیب‌بندی متعادل را ایجاد خواهد کرد.

۷. اصول استفاده از فلاش‌های TTL را یاد بگیرید.

استفاده از فلاشدر این بخش از مقاله، چند تکنیک اصلی فلاش TTL را یاد می‌گیریم؛ تکنیک‌هایی که عکس‌های شما را متحول خواهند کرد. بسیاری از افراد به دلیل پیچیدگی و سختی استفاده از آن و یا به دلیل نور شدید و نامطلوبی که ممکن است ایجاد کند، می‌ترسند از فلاش استفاده کنند. اما با کنترل میزان نوردهی TTL (از طریق لنز) و بررسی کردن بلافاصله‌ی نتیجه‌ی کار، استفاده از فلاش، آنقدر‌ها که به نظر می‌رسد، دشوار نخواهد بود. نکته‌ی کلیدی در استفاده از فلاش این است که شما به خوبی رابطه‌ی نور فلاش و نور محیط را درک کنید. مثل حالتی که بدون فلاش عکاسی می‌کنید، هنگام عکاسی با فلاش نیز، باید مقدار نوردهی مناسب را با توجه به شرایط نوری محیط، تنظیم کنید. سپس باید نحوه‌ی تنظیم نور فلاش را به خوبی یاد بگیرید.

نوردهی با فلاش

مانند استفاده از حالت نوردهی اتوماتیک (Automatic exposure) در عکس‌های معمولی، استفاده از نوردهی فلاش TTL به طور اتوماتیک (Automatic TTL flash exposure) نیز، نتایج خوبی به دنبال خواهد داشت. اما شرایطی پیش می‌آید که شما با توجه به سوژه و نتیجه‌ای که مد نظر دارید، باید خودتان نوردهی را تنظیم کنید. زمانی که از فلاش TTL استفاده می‌کنید، شما روی دو قسمت کنترل خواهید داشت: هم نور محیط و هم نور فلاش. تکنیک اصلی این است که ابتدا از کنترل جبران نوردهی (Exposure Compensation) برای تنظیم نور محیط و سپس از کنترل جبران نوردهی فلاش برای تنظیم نور فلاش، استفاده کنید. متاسفانه تاثیر دقیق این ابزار‌های کنترل نوردهی در سیستم‌های فلاش ساخته‌شده توسط سازندگان مختلف، متفاوت است. در دوربین‌های Canon EOS، تنظیمات نوردهی در این دو بخش کاملا از هم مجزا هستند. بنابراین وقتی جبران نوردهی اصلی را تنظیم می‌کنید، روی فلاش تاثیری نخواهد داشت. اما سیستم دوربین‌های نیکون کمی با کنون تفاوت دارد. در این دوربین‌ها تنظیم جبران نوردهی اصلی، هم بر نور محیط و هم بر نور فلاش، تاثیرگذار است در حالی که جبران نوردهی فلاش، فقط مخصوص فلاش است. برای به دست آوردن نتیجه‌ی دلخواه باید تنظیمات متفاوت را امتحان کنید. چرا که در دوربین‌های نیکون اگر بر فرض مثال مقدار جبران نوردهی را -۱ در نظر بگیرید، نور فلاش نیز کاهش خواهد یافت. برای برگرداندن نوردهی فلاش به حالت نرمال، باید مقدار جبران نوردهی فلاش را +۱ در نظر بگیرید.

استفاده از فلاشنور فلاش را کاهش دهید.

این تکنیک، نور فلاش را برای داشتن نتایجی طبیعی‌تر، کاهش می‌دهد. مقدار جبران نوردهی دوربین را صفر در نظر بگیرید سپس مقدار جبران نوردهی فلاش را روی منفی یک قرار دهید تا نور فلاش را کاهش دهد. با این تکنیک، استفاده از نور فلاش در عکس‌هایتان واضح نخواهد بود.

با افزودن نور فلاش، عکس‌های دراماتیک بگیرید.

برای اینکه سوژه‌ی اصلی، برجسته‌تر از پس‌زمینه به نظر برسد، مقدار جبران نوردهی دوربین را روی -۱ تنظیم کنید تا پس‌زمینه‌ی تصویر تاریک‌تر شود. حالا مقدار جبران نوردهی فلاش را در دوربین‌های نیکون، مثبت یک و در دوربین‌های کنون، صفر در نظر بگیرید. با این کار، سوژه‌ی شما برجسته‌تر از پس‌زمینه به نظر می‌رسد. استفاده از TTL radio trigger، به شما این امکان را می‌دهد که فلاش را از دوربین جدا کرده و آن را در جای دیگری قرار دهید، بدین ترتیب امکان خلاقیت بیشتری در نورپردازی خواهید داشت. البته با استفاده از یک سیم مخصوص فلاش TTL، با هزینه‌ی کمتری می‌توانید از قابلیت‌های اتوماتیک فلاش استفاده کنید.

۸. مثل حرفه‌ای‌ها، عکس‌های خود را شارپ‌تر کنید.

شارپ کردن عکس هادر این بخش توضیح خواهیم داد که چطور می‌توانید برای تاثیر‌گذاری بیشتر عکس، آنها را شارپ‌تر کنید. به دست آوردن مهارت در استفاده‌ی هر چه بهتر از نرم افزار‌های ویرایش عکس، به صرف زمان و کسب تجربه نیاز دارد. دانستن این نکته که هر چه بیشتر عکس‌های خود را شارپ کنید واضح‌تر به نظر می‌رسند که ممکن است کمی وسوسه‌انگیز باشد. اما این نکته را هم مد نظر داشته باشید که باید در استفاده از این تکنیک، کمی محتاطانه‌تر عمل کنید، زیرا استفاده‌ی بیش از حد از آن موجب ایجاد نویز و هاله‌های نور در عکس می‌شود. یکی از رایج‌ترین دلایلی که باعث بیش از حد شارپ شدن عکس‌ها می‌شود، استفاده از این تکنیک در مرحله‌ی نامناسبی از فرآیند پردازش عکس است و یا استفاده از آن روی عکس‌هایی که قبلا شارپ شده‌اند. اگر با فرمت JPEG عکاسی می‌کنید ممکن است که این مرحله به شکل خودکار در دوربین انجام شود، بنابراین هنگام افزودن شارپنس بیشتر به عکس، باید احتیاط کنید.

ویرایش عکس‌ها

عکس‌هایی که با فرمت Raw ثبت می‌شوند در دوربین و به طور خودکار شارپ نمی‌شوند، اما می‌توانید در مرحله‌ی پردازش و ویرایش عکس این کار را انجام دهید. فقط کافی است درباره ی اینکه می‌خواهید این کار را در مرحله‌ی تنظیم raw انجام دهید یا بعدا، تصمیم‌گیری کنید. هنگام عکاسی با فرمت raw، شما اطلاعات بیشتری از رنگ و تونالیته در اختیار خواهید داشت. استفاده از این اطلاعات، باعث می‌شود که عکس نهایی، زیباتر به نظر برسد. Adobe Camera Raw یکی از بهترین نرم‌افزار‌ها برای شروع این کار، یعنی شارپ کردن عکس‌هایی با فرمت raw است. زمانی که یک عکس raw را در فتوشاپ باز می‌کنید، Camera Raw به طور اتوماتیک اجرا خواهد شد. کنترل‌های مربوط به شارپ کردن عکس در زیر تب Details قابل مشاهده هستند. اما قبل از شروع کار از منوی کشویی پایین و سمت چپ عکس در گوشه‌ی تصویر، بزرگنمایی و پیش‌نمایش عکس را روی صد در صد تنظیم کنید. کنترل‌های شارپ کردن عکس در Camera Raw، مشابه کنترل‌های USM است. با تنظیم Amount، مقدار و با تنظیم گزینه‌ی Radius، عرض ناحیه‌ای که در کنار قسمت‌های شارپ شده قرار دارد را تعیین می‌کنیم. اسلایدر Detail، مشابه Threshold است که از آن برای کنترل هاله‌های نور و تعیین میزان تاکید بر حاشیه‌ها استفاده می‌شود. هر چه مقدار آن افزایش پیدا کند، تاثیر آن کمتر می‌شود. یعنی تنظیم مقدار ۱۰۰ برای Detail مانند تعیین مقدار صفر برای Threshold است و بر عکس. در نهایت، اسلایدر Mask برای تعیین محدوده‌ی شارپنس، استفاده می‌شود. در حالی که تنظیمات Masking را اجرا می‌کنید، دکمه‌ی Alt را پایین نگه دارید تا نواحی شارپ شده را ببینید. قسمت‌های سیاه‌رنگ، بدون تغییر باقی می‌مانند. برای شارپ کردن عکس‌هایی با فرمت JPEG نیز می‌توانید از Camera Raw استفاده کنید. تصویر را در Bridge انتخاب کنید، روی آن راست‌ کلیک کرده و گزینه‌ی Open in Camera Raw را انتخاب کنید. نکته‌ی کلیدی در این مرحله، پیش‌نمایش قسمت‌های شارپ شده است. به این ترتیب می‌توانید بین آشکار کردن جزییات و از بین بردن نویزها، تعادل ایجاد کنید. به طور کلی، بهترین راه برای جلوگیری از شارپ شدن زیادی عکس‌ها (over-sharpening) این است که این تنظیمات را در مرحله‌ی آخر، اعمال کنید. پس اگر می‌خواهید عکس هایتان را در فتوشاپ ویرایش کنید، بهتر است که تنظیمات شارپ کردن داخل دوربین یا فرمت raw را خاموش کنید.

شارپ کردن عکس هاشارپ شدن بیش از حد تصاویر

یکی از آشکارترین تاثیرات شارپ کردن بیش از حد عکس، ایجاد هاله‌های نوری در اطراف جزییات عکس بر اثر تنظیم مقدار زیاد برای Radius، است. برای پی بردن به این مطلب، روی بخش‌هایی از عکس که شامل خطوط تیره یا جزییات ریز در یک پس زمینه‌ی روشن تر است، صد در صد زوم کنید.

بهترین تنظیمات برای شارپ کردن عکس

نکته‌ی کلیدی در شارپ کردن عکس با استفاده از فیلتر Unsharp Mask در فتوشاپ، دقیق و غیر‌قابل‌تشخیص بودن آن است. برای شروع، از این تنظیمات استفاده کنید: مقدار Amount بین ۵۰ تا ۸۰ درصد، مقدار ۱ برای Radius و مقدار Threshold بین ۲ و ۵.

۹. چطور درجه‌ی اشباع رنگ‌ها را کنترل کنیم؟

اشباع رنگدر این بخش از مقاله، به عکاسی رنگی و نحوه‌ی استفاده از دوربین به منظور ثبت رنگ‌های دقیق، نگاهی می‌اندازیم و درباره‌ی تنظیم این رنگ‌ها در کامپیوتر صحبت خواهیم کرد. دوربین‌های دیجیتال، انعطاف‌پذیری زیادی را در اختیار عکاسان امروزی قرار داده‌اند. امروزه دیگر نیازی نیست که چندین بدنه‌ی دوربین با فیلم‌های مختلف و یک کیف پر از فیلتر‌های اصلاح رنگ برای متعادل کردن رنگ‌های ناخواسته در شرایط نوری مختلف، با خود حمل کنید. حالا تنها با استفاده از یک دوربین و در چند ثانیه می‌توانید به عکس‌ها رنگ اضافه کنید یا حذف کنید، رنگ‌ها را زنده‌تر کنید و گرم‌تر یا سرد‌تر کنید. به علاوه، عکاسی دیجیتال، یک بعد دیگر به عکس اضافه کرده‌است. اکنون شما می‌توانید بعد از گرفتن عکس، با کنترل و سرعت بهتر نسبت به گذشته، رنگ‌ها را تغییر دهید و اصلاح کنید.

رنگ نور طبیعی

کنترل تراز سفیدی اتوماتیک در دوربین‌های دیجیتال، به منظور تنظیم درجه حرارت و رنگ در نورهای متفاوت طراحی شده تا نتیجه‌ی کار تا حد ممکن به واقعیت نزدیک باشد. اما این فرآیند، همیشه آن طور که انتظار دارید، پیش نمی‌رود. به عنوان مثال، عکاسان طبیعت بیشتر به دنبال این هستند که رنگ‌ها در عکس، طبیعی‌تر به نظر برسند چرا که این امر، به عکس طبیعت، هویت و اصالت می‌بخشد.

فضاهای رنگی

هر بحثی درباره‌ی رنگ‌ها وعکاسی دیجیتال به بحث‌های فنی‌ای منجر خواهد شد که برای عکاسان آنالوگ تازگی دارد. یکی از این مباحث، فضاهای رنگی است یعنی رنگ‌هایی که یک دوربین، یک اسکنر، یک چاپگر و صفحه‌ی نمایش یک کامپیوتر، می‌توانند تولید کنند. سازندگان به دنبال این هستند که این فضاهای رنگی را به نحوی استانداردسازی کنند که وسایل مختلف عکاسی دیجیتال، بتوانند رنگ‌های پایداری را تولید کنند. بیشتر دوربین‌های دیجیتال و چاپگرها از فضاهای رنگی تحت عنوان sRGB استفاده می‌کنند. این فضا، دامنه‌ی وسیعی از رنگ‌ها را برای کاربردهای مختلف تولید می‌کند و مزیت آن این است که در بین لوازم جانبی مختلف، استاندارد است. دوربین‌های شخصی، چاپگرها و اسکنر‌ها ممکن است دارای پروفایل‌های رنگی باشند که نحوه‌ی به کار بردن رنگ‌ها در آن وسیله را تعریف می‌کند. اگر می‌خواهید از سیستم مدیریت رنگ نرم‌افزار‌ها استفاده کنید، باید درباره‌ی پروفایل‌های رنگی بیشتر بدانید.

اشباع رنگ
دمای رنگ

دمای رنگ‌ها با استفاده از واحد اندازه‌گیری دمای درجه‌ی کلوین به صورت علمی قابل اندازه‌گیری است. نورپردازی‌ها ممکن است درجه حرارتی بین ۲۰۰۰ درجه‌ی کلوین (رنگ‌های گرم) و ۹۵۰۰ درجه‌ی کلوین (رنگ‌های سرد)، داشته باشند. این اندازه‌گیری‌ها از این نکته نشات گرفته‌اند که نور ساطع شده از اشیای گرم، طیفی ایجاد می‌کند که با افزایش دما تغییر می‌یابد. نورپردازی با دمای پایین، گرم‌تر است ( رنگ قرمز و زد در آن بیشتر است) و نورپردازی با دمای بالاتر، سردتر است (رنگ آبی بیشتر). این همان چیزی است که امکان جبران نوردهی در دوربین‌های دیجیتال برای آن طراحی شده است. شما می‌توانید آن را به سادگی در حالت اتوماتیک قرار دهید و امیدوار باشید که بهترین نتیجه را می‌گیرید، یا اینکه می‌توانید به صورت دستی آن را با توجه به شرایط تنظیم کنید. بعضی از دوربین‌های گران‌قیمت، مقدار تراز سفیدی را بر حسب درجه‌ی کلوین مشخص می‌کنند اما بیشتر دوربین‌ها از از اسم‌های خاص متناسب با شرایط نوری بهره می‌گیرند؛ مانند: نور روز (Daylight)، تنگستن (Tungsten) و سایه (Shade).

تنظیم مقدار رنگ و اشباع (Hue/Saturation)

در سپیده‌دم یا گرگ‌و‌میش غروب آفتاب، نور محیط، ذاتا سرد و آبی است که در این شرایط می توان عکس‌های بی‌نظیری با نور کم محیط، خلق کرد. در صبح زود یا قبل از غروب، خورشید درخششی گرم و جذاب ایجاد می‌کند. اگر می‌خواهید نور طبیعی را در عکس‌های خود حفظ کنید، اطمینان حاصل کنید که دوربینتان به تصحیح رنگ نمی‌پردازد. بیشتر عکس‌های مناظر طبیعی با استفاده از تنظیمات نور روز (Daylight) به بهترین شکل ممکن ثبت می‌شوند، چرا که این تنظیمات، دوربین را مجبور می‌کند تا از تعادل رنگی (colour balance) استاندارد و ثابتی، استفاده کند. مثل تنظیمات شارپ کردن عکس‌ها، در تنظیمات مربوط به اشباع رنگ نیز باید با دقت و احتیاط بیشتری عمل کنید. زیرا استفاده‌ی بیش از حد از آن باعث می‌شود که عکستان زننده و غیر‌طبیعی به نظر برسد.

اشباع رنگ انتخابی یا Selective saturation

در بسیاری از صحنه‌ها متوجه خواهید شد که بعضی از رنگ‌ها، درجه‌ی اشباع بیشتری نسبت به سایر رنگ‌های تصویر دارند به خصوص در مورد رنگ‌های قرمز و سبز. در این شرایط به جای تنظیم اشباع رنگ برای کل عکس، می‌توانید با استفاده از کنترل Hue/Saturation، تنها به تنظیم یک رنگ خاص بپردازید.

اشباع بیش از حد رنگ‌ها

افزایش میزان اشباع کلی رنگ‌ها در عکس با استفاده از کنترل Hue/Saturation، اغلب باعث می‌شود که بعضی از رنگ‌ها، بیش از حد اشباع شوند. استفاده از منوی کشویی در پنجره‌ی Hue/Saturation به شما این امکان را می‌دهد که میزان اشباع رنگ‌های انتخابی خود را کاهش دهید، که این کار، باعث از دست دادن برخی از جزییات می‌شود. در عین حال می‌توانید میزان اشباع سایر رنگ‌ها را افزایش دهید.

۱۰. با استفاده از دیافراگم‌های مختلف، به تصاویر عمق بدهید.

کنترل دیافراگمدیافراگم‌های مختلف را امتحان کنید و مهارت‌های عکاسی خود را تکمیل کنید تا عکس‌هایی که ثبت می‌کنید، توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب کند. به محض اینکه بتوانید کنترل دیافراگم لنز دوربین را به دست بگیرید و بهترین نقطه‌ی فوکوس را انتخاب کنید، قادر خواهید بود تا توجه بیننده را به داخل کادر جلب کنید. با مهارت پیدا کردن در هنر استفاده از دیافراگم، روی بخشی از عکس که می‌خواهید توجه مخاطب را جلب کند، می‌توانید فوکوس دقیق‌تری داشته باشید و از سایر تکنیک‌ها برای کامل کردن این هدف استفاده کنید. اندازه‌ی دیافراگم، عمق میدان را کنترل می‌کند یعنی آن بخش از تصویر که در جلو و پشت سوژه، شارپ و با جزییات، باقی می‌ماند. هرچقدر که دیافراگم بسته‌تر باشد، عمق میدان شارپنس افزایش پیدا می‌کند. این برای به حداکثر رساندن عمق در تصاویر منظره و ماکرو مفید است. هر چقدر که دیافراگم بازتر باشد، عمق میدان عکس کاهش پیدا می‌کند. این نکته، زمانی که می‌خواهید پس‌زمینه‌ی مزاحم را در عکاسی پرتره تار کنید به کار خواهد آمد. فوکوس و کنترل دیافراگم به یکدیگر وابسته‌اند. اگر با دیافراگم باز، عکاسی می‌کنید، دامنه‌ی شارپنس عکس محدود است، بنابراین باید نقطه‌ی فوکوس را به دقت انتخاب کنید. رعایت این نکته در تصاویر کلوزآپ (close-up) ضروری‌تر است. چرا که در این عکس‌ها، حتی با دیافراگم‌های بسته‌تر، عمق میدان، میلی‌متری اندازه‌گیری می‌شود. شما می‌توانید از این مطلب به نفع خود استفاده کنید. انتخاب نقطه‌ی فوکوس و قرار دادن سوژه در میان لایه‌های محو، توجه بیننده را مستقیم به سوژه جلب خواهد کرد. برای انجام بهتر این کار، باید از لنزهای تله‌فتو استفاده کنید که پرسپکتیو را فشرده و جزییات پیش‌زمینه و پس‌زمینه را محوتر می‌کنند.

کنترل دیافراگمپس‌زمینه‌ی مناسبی انتخاب کنید.

گرچه استفاده از دیافراگم‌های باز، موجب محوتر شدن پس‌زمینه می‌شود، اما ممکن است عناصری در پس‌زمینه وجود داشته باشند که به اندازه‌ی کافی از سوژه دور نباشند، در این صورت محو نخواهند شد. پس همواره در انتخاب پس‌زمینه‌ی عکس دقت کنید. همیشه در مواقعی که از دیافراگم باز استفاده نمی‌کنید، از دکمه‌ی پیش‌نمایش عمق میدان دوربین (depth-of-field preview)، بهره بگیرید. امیدواریم این مقاله از مجموعه مقالات آموزش عکاسی کجارو برای شما مفید باشد و مهارت شما در عکاسی و استفاده از دوربین را افزایش دهد.

منبع: Digital Camera World

۱۰ تکنیک ضروری در عکاسی و استفاده از دوربین برای مبتدیان (قسمت اول)

به دست آوردن مهارت در به کار بردن تکنیک‌های دوربین و عکاسی، به سال‌ها تلاش و تمرین و کسب تجربه نیاز دارد. اما نکات و تکنیک‌هایی نیز هستند که هر عکاس مبتدی باید در آغاز راه با آنها آشنا باشد و برای ثبت تصاویر زیبا و بی‌نقص از آنها استفاده کند.

این نکات، تکنیک‌هایی هستند که شما باید به مرور زمان و با تلاش و تجربه، مهارت لازم را در آنها کسب کنید. ابتدا با نکاتی درباره‌ی به دست گرفتن کنترل فوکوس شروع می‌کنیم و سپس به بررسی تکنیک‌هایی در استفاده از ویژگی‌ها و امکانات دوربین، مانند جبران نوردهی (Exposure compensation) و تعادل رنگ سفید (White Balance) و سایر نکات ضروری می‌پردازیم. از فوکوس و ترکیب‌بندی کادر گرفته تا تعادل رنگ سفید و نوردهی، این راهنمای مختصر باید مهارت‌های ابتدایی شما در عکاسی را افزایش دهد، شما را از عادت‌های نادرستی که در عکاسی دارید رها کند و به شما کمک کند تا برای ثبت تصاویر بهتر و زیباتر، متمرکز شوید. با به کار بستن و تمرین این تکنیک‌ها متوجه اشتباهات خود می‌شوید. پس بارها آن را تمرین کنید تا دیگر نقصی در عکاسی شما وجود نداشته باشد. این راهنما، علاوه بر این، شامل اشتباهات رایج عکاسان است که البته ممکن است برای هر کسی با هر میزان تجربه در عکاسی، پیش بیاید. سپس راه‌حل‌هایی برای رفع این مشکلات ارائه می‌کنیم. پس تمرین کنید و از اشتباه کردن نترسید. چرا که این اشتباهات ما هستند که چیزهای جدیدی به ما می‌آموزند.

۱. کنترل فوکوس را به دست بگیرید.

فوکوساگر دوربین را با تنظیمات پیش‌فرض به حال خود بگذارید، روی نقطه‌ی مرکزی، فوکوس خواهد کرد. گرچه در بسیاری از شرایط، فوکوس در مرکز، تصویر واضحی به شما می‌دهد اما برای اینکه بتوانید خلاقانه‌تر عکاسی کنید، بهتر است که کنترل نقطه‌ی فوکوس را خودتان به دست بگیرید. این نکته را هم مد نظر داشته باشید که سوژه‌ی انتخابی شما همیشه در مرکز کادر قرار ندارد. پس اولین مهارتی که باید بیاموزید و در آن حرفه‌ای شوید این است که دوربینتان را طوری تنظیم کنید که دقیقا روی نقطه‌ای فوکوس کند که می‌خواهید واضح‌تر به نظر برسد. دوربین‌ها معمولا چندین نقطه‌ی فوکوس دارند که می‌توانید آنها را از طریق منظره‌یاب ببینید. این نقاط فوکوس، راه حلی عالی برای فوکوس روی سوژه‌هایی که در مرکز کادر قرار ندارند، پیش روی شما می‌گذارند. در این صورت نیاز خواهید داشت که تنظیمات دوربین خود را از حالت انتخاب اتوماتیک و انتخاب‌های متعدد، روی حالت فوکوس اتوماتیک تک‌نقطه‌ای قرار دهید. فوکوس

نقطه‌ی فوکوس را خودتان انتخاب کنید.

شیوه‌ی انتخاب نقطه‌ی فوکوس و تعداد آنها در دوربین‌های مختلف، متفاوت است اما معمولا در دوربین‌های کنون، باید دکمه‌ی AF point را فشار دهید، سپس با چرخاندن دکمه‌ی چرخشی یا دکمه‌‌ی چهار‌جهته‌ی پشت دوربین، نقطه فوکوس را انتخاب کنید. حال اگر از طریق منظره‌یاب کادربندی کنید، AF point فعال را درون کادر به رنگ قرمز خواهید دید. در بیشتر دوربین‌های نیکون، به محض اینکه فوکوس اتوماتیک تک‌نقطه‌ای را انتخاب کنید از طریق کنترلر چهار‌جهته پشت دوربین به سادگی می‌توانید نقطه‌ی دیگری را انتخاب کنید. تنها نقطه‌ی ضعف انتخاب نقطه‌های فوکوس بیرونی‌تر در بعضی دوربین‌ها این است که این نقاط به حساسی نقطه‌ی فوکوس مرکزی نیستند. این بدان معنا است که این دوربین‌ها ممکن است در این شرایط با مشکل در فوکوس مواجه شوند: عکاسی در نور کم، زمانی که سوژه دارای تضاد کمی است و یا زمانی که از یک لنز با بیشترین دیافراگم f/۵.۶ یا کمتر استفاده می‌کنید. ممکن است گاهی در قسمتی از کادر که می‌خواهید فوکوس کنید، نقطه‌ی فوکوس وجود نداشته باشد. در هر دوی این شرایط می‌توانید به صورت دستی فوکوس کنید یا از تکنیکی به نام قفل فوکوس استفاده کنید. نقطه‌ی فوکوس اتوماتیک فعال را انتخاب کنید و سپس دکمه‌ی شاتر را تا نیمه فشار دهید و برای قفل کردن فوکوس، آن را رها کنید قبل از این که مجددا کادربندی کنید.

۲. همواره تعادل رنگ سفید (White Balance) را به دقت تنظیم کنید.

تراز سفیدیدر این قسمت از مقاله، نگاهی به تنظیمات تعادل رنگ سفید در دوربین می‌اندازیم. در این مرحله یاد می‌گیریم که چه طور تا حد امکان، عکس هایی با رنگ‌های طبیعی‌تر ثبت کنیم. زمانی که با فرمت raw عکاسی می‌کنید، می‌توانید اعمال تنظیمات خاص برای تعادل رنگ سفید را فراموش کنید و بعدا تغییرات لازم را در عکس ایجاد کنید. اما به هر حال باید تعادل رنگ سفید را به خوبی در دوربین تنظیم کنید تا بتوانید میزان نوردهی (Exposure) و رنگ عکس‌هایتان را ارزیابی کنید و بهترین نتیجه را بگیرید.

رنگ‌های غالب

تنظیمات اتوماتیک تعادل رنگ سفید که در دوربین وجود دارد، در بسیاری از شرایط نورپردازی، معمولا رنگ‌ها را به درستی تشخیص داده و ثبت می‌کند و نتیجه‌ی مطلوبی دارد اما همیشه هم این‌طور نیست. یکی از موقعیت‌هایی که در آن می‌توانید از تنظیمات از پیش تعیین‌شده و دستی دوربین در این زمینه استفاده کنید، زمانی است که تنها یک رنگ‌مایه، مانند آبی آسمانی، نارنجی غروب آفتاب یا سبز چمنی بر سوژه‌ی اصلی شما غلبه می‌کند. در این شرایط، تعادل رنگ سفید اتوماتیک (Automatic White Balance)، میزان رنگ غالب عکس را کاهش می‌دهد، در نتیجه شما با انتخاب گزینه‌ای که با شرایط نورپردازی و یا نور محیط تناسب دارد مانند حالت‌های Sunlight (آفتاب) یا Shade (سایه)، به نتایج بهتری دست پیدا می‌کنید. وایت بالانس نور خورشید هنگام طلوع و غروب آفتاب نزدیک به تنظیمات Tungsten (تنگستن) یا Artificial Light نور مصنوعی (۳,۲۰۰K) است. اما با انتخاب این حالت، شما بسیاری از رنگ‌های گرم عکس را از دست خواهید داد. پس به جای این کار، برای ثبت تصویر زیبایی از غروب، می‌توانید از تنظیمات نور روز (Daylight) یا حتی ابری (Cloudy) استفاده کنید. تراز سفیدی

تنظیم تراز سفیدی دلخواه در دوربین و کامپیوتر

برای داشتن رنگ‌های دقیق‌تر در عکس، باید کنترل تراز سفیدی را به دست بگیرید و برای نوری که در آن عکاسی می‌کنید، تنظیمات تراز سفیدی سفارشی را اعمال کنید. ابزار‌های جانبی متعددی وجود دارند که شما را در تنظیم تراز سفیدی یاری می‌کنند. یکی از این ابزار‌ها، درپوش لنز تراز سفیدی (JJC) است. اما بدون داشتن هیچ ابزاری تنها با در اختیار داشتن کارت‌های سفید یا خاکستری مخصوص یا یک برگ کاغذ سفید ساده، می‌توانید دوربین‌تان را تنظیم کنید. پس از آماده کردن این کارت‌ها، با انجام این دو تکنیک ساده می‌توانید تراز سفیدی سفارشی را یا در دوربین یا در نرم‌افزار تنظیم کنید.

تنظیم تراز سفیدی با استفاده از نرم‌افزار:

اگر با فرمت RAW عکاسی کنید، می‌توانید تراز سفیدی را مطابق سلیقه‌ی خود در نرم‌افزار‌های پردازش فرمت RAW، مانند افزونه‌ی Adobe Camera Raw که به همراه فتوشاپ عرضه می‌شود، تنظیم کنید. تنظیمات این نرم‌افزار، مشابه تنظیمات دوربین است. برای اصلاح تعادل رنگ‌ها می‌توانید از اسلایدر‌های موجود استفاده کنید، همچنین یک ابزار تراز سفیدی نیز وجود دارد که با استفاده از آن و با کلیک کردن روی یک تون خنثی در تصویر، می‌توانید تراز سفیدی را تنظیم کنید. اما اگر یک تصویر یا صحنه، تون خنثی نداشت، چه کار باید کرد؟ جواب، ساده است. باید یک کارت سفید یا خاکستری در محل عکاسی قرار داد. این کار را تنها برای یک عکس انجام بدهید، سایر عکس‌هایی که در همان شرایط گرفته شوند، با همین یک عکس قابل تنظیم هستند. ۱. کارت مرجع خود را در محل قرار دهید یک کارت سفید یا خاکستری را در نقطه‌ی فوکوس عکس خود و در شرایط نوری مشابه قرار دهید. یکی از حالت‌های پیش‌فرض تراز سفیدی دوربین مانند نور روز (Daylight) را انتخاب کنید و اطمینان حاصل کنید که با فرمت RAW عکاسی می‌کنید. ۲. عکس مرجع خود را باز کنید ابتدا یک عکس با وجود کارت مرجع در کادر بیاندازید. سپس کارت را بردارید و به عکاسی ادامه دهید. بعدا در نرم‌افزار فتوشاپ، عکس کارت مرجع را باز کرده و با استفاده از ابزار تراز سفیدی (White Balance)، روی کارت کلیک کنید. اعداد مربوط به Temperature و Tint را یادداشت کنید، سپس این مقادیر را به صورت دستی در سایر فایل‌های Raw که در شرایط نوری مشابه انداخته‌اید، اعمال کنید. ۳. Camera Raw در CS نسخه‌ی Photoshop CS افزونه‌ی Adobe Camera Raw، قابلیت‌هایی مانند انتخاب چند تصویر (Select All) و همگام‌سازی (Synchronise) دارد. این قابلیت‌ها به شما این امکان را می‌دهند که تراز سفیدی را به طور همزمان برای مجموعه‌ای از تصاویر اعمال کنید. ۴. انتخاب و همگام‌سازی تمامی عکس‌هایی را که در شرایط نوری یکسان با عکس کارت مرجع گرفته‌اید، انتخاب کنید. سپس روی کارت سفید کلیک کرده و نتیجه‌ی شگفت‌انگیز کار را مشاهده کنید. روش دیگر این است که روی دکمه‌ی Synchronise کلیک کنید تا تراز سفیدی و سایر تنظیمات، همگام‌سازی شوند.

تنظیم تراز سفیدی در دوربین:

تنظیم تراز سفیدی دلخواه در دوربین، باعث می‌شود که در مرحله‌ی پردازش عکس، وقت کمتری صرف کنید. مجددا با عکاسی از یک کارت سفید یا خاکستری در شرایط نوری مد نظر خود یا سوژه‌ی اصلی، شروع کنید. ما از تنظیمات دوربین کنون برای این آموزش استفاده کرده‌ایم اما مراحل انجام کار تقریبا در دوربین‌های دیگر نیز به همین منوال است. ۱. از کارت مرجع عکس بگیرید. لازم است که کارت، قسمت مرکزی کادر را بپوشاند. از هر تنظیمات WB که دوست داشتید، استفاده کنید. ۲. تنظیمات Custom WB را در منوی دوربین انتخاب کنید و دکمه‌ی SET را فشار دهید. ۳. در میان عکس‌های خود بگردید تا عکس کارت سفید را بیابید. سپس دکمه‌ی SET و بعد OK را فشار دهید. ۴. منوی تراز سفیدی را باز کنید و Custom را انتخاب کنید تا تنظیمات جدید اعمال شوند.

۳. فوکوس روی سوژه‌های متحرک

۳. فوکوس روی سوژه‌های متحرکدر این بخش از مقاله به معرفی تکنیک فوکوس روی سوژه‌های متحرک می‌پردازیم؛ فوکوس در شرایطی که زمان در آن بسیار مهم است. فوکوس روی سوژه‌های ثابت، کار راحتی است اما همه‌ی سوژه‌ها با صبر و حوصله منتظر نمی‌مانند تا شما کادربندی کنید و عکس بگیرید. به همین دلیل باید در هنر فوکوس روی سوژه‌های متحرک، مهارت لازم را کسب کنید و حرفه‌ای شوید. برای انجام این کار، باید تنظیمات فوکوس اتوماتیک را در دوربین‌های نیکون از Single Shot و در دوربین‌های کنون از One Shot به حالت‌های Continuous یا AI Servo یعنی حالت فوکوس متوالی تغییر دهید. حالا زمانی که با فشردن دکمه‌ی شاتر تا نیمه فوکوس روی سوژه را قفل می‌کنیم، دوربین با حرکت سوژه، دائما فوکوس را تغییر می‌دهد تا زمانی که شما دکمه‌ی شاتر را کاملا فشار دهید و عکس را ثبت کنید. شما می‌توانید از تمامی نقاط فوکوس برای سوژه‌هایی که در مرکز کادر قرار ندارند، استفاده کنید. اما زمانی که در نور کم یا با کنتراست پایین عکاسی کرده یا از لنزهایی با بیشترین دیافراگم f/۵.۶ یا بسته‌تر استفاده می‌کنید، انتخاب نقاط فوکوس بیرونی‌تر، ممکن است در اجرای صحیح فوکوس مشکل ایجاد کند. بسیاری از دوربین‌های DSLR، دکمه‌ای در قسمت پشتی دارند که با فشردن آن می‌توانید فوکوس اتوماتیک را انتخاب کنید. این بدان معنا است که شما می‌توانید با استفاده از انگشت شست خود فوکوس کنید و با استفاده از انگشت اشاره، دکمه‌ی شاتر را فشار داده و عکس بگیرید. ۳. فوکوس روی سوژه‌های متحرک

چرا عکس‌های من تار هستند؟

وقتی که صحبت از تسلط بر فوکوس می‌شود، شما باید بدانید که چرا عکس‌های شما واضح و شارپ نیستند. این مشکل ممکن است از فوکوس نادرست ناشی‌ شود اما لرزش دوربین یا حرکت سوژه نیز می‌تواند موجب تاری عکس شود. پس شما باید علت اصلی را بیابید، مشکل را حل کنید و مجددا امتحان کنید.

۱. فوکوس نادرست

اگر تاری عکس به علت فوکوس نادرست ایجاد شده‌باشد، ممکن است شما در پشت یا جلوی سوژه، قسمت‌های واضحی داشته باشید. اگر این قسمت‌های واضح را نمی‌بینید، فوکوس نادرست باعث ایجاد تاری یکنواخت در تمامی قسمت‌های تصویر شده‌است.

۲. حرکت

شما می‌توانید تاری حاصل از حرکت دوربین را با خط‌های ایجاد شده از کشیده شدن نقاط نورانی تصویر، تشخیص دهید. این خطوط نشان می‌دهند که دوربین یا سوژه در حین نوردهی، حرکت کرده‌اند.

۴.  تکنیک جبران نوردهی (exposure compensation)

جبران نوردهیدر این بخش از مقاله‌ی آموزشی، یاد می‌گیریم که چطور از تکنیک جبران نوردهی یا exposure compensation برای تنظیم بهترین حالت نوردهی در شرایط نوری متفاوت بهره بگیریم. پس‌زمینه‌های تاریک ممکن است باعث نوردهی زیاد (over-expose) در عکس بشوند. کم کردن نور تصویر با استفاده از تکنیک جبران نوردهی می‌تواند این مشکل را حل کند. تصمیم‌گیری درباره‌ی اینکه چه زمانی باید نور تصویر را کاهش یا افزایش دهید، گاهی‌اوقات سخت و گیج‌کننده است. همچنین تغییراتی که نیاز دارید، ممکن است کاملا خلاف آن چیزی باشند که انتظار دارید. در ادامه با روش‌هایی برای روشن‌تر کردن یا تیره‌تر کردن عکس‌های‌تان با استفاده از قابلیت جبران نوردهی دوربین آشنا می‌شوید.

سوژه‌های روشن

اگر سوژه‌ی مدنظرتان، بیشتر شامل تون‌های رنگی روشن است، ممکن است دوربین، تصویر را با نوردهی ناکافی (under-expose) ثبت کند. در این شرایط، شما باید دکمه‌ی Exposure Compensation را فشار داده و نگه‌دارید و از طریق چرخاندن شاخص دوربین به راست، مقدار +۱ را برای نوردهی انتخاب کرده و مجددا عکس بگیرید.

سوژه‌های تاریک

اگر از سوژه‌هایی که غالبا تاریک هستند، عکاسی می‌کنید، دوربین‌تان ممکن است صحنه را بیش از حد (over-expose) نوردهی کند. بنابراین شما باید نور عکس را کاهش دهید. مثل مرحله‌ی قبل، دکمه‌ی Exposure Compensation را فشار داده و نگه دارید اما این بار شاخص دوربین را به سمت چپ بچرخانید و مقدار -۱ را انتخاب کنید.

جبران نوردهیهیستوگرام دوربین را بررسی کنید

ساده‌ترین راه برای بررسی میزان نوردهی عکس‌های گرفته شده، استفاده از هیستوگرامی (histogram) است که هنگام مشاهده و مرور عکس‌ها، در صفحه‌ی نمایش دوربین، به نمایش در می‌آید. این نمودار، نحوه‌ی توزیع روشنایی در عکس‌ها را نشان می‌دهد. بنابراین پس از گرفتن عکس، می‌توانید میزان نوردهی آن را بررسی کنید. برای اینکه از این ابزار بیشترین بهره را ببرید، لازم است که ویژگی‌های عکس‌هایی با نوردهی کم و نوردهی زیاد را شناسایی کنید. جبران نوردهیعکس سمت راست، نوردهی زیاد (Over-exposed) در سمت چپ هیستوگرام، فضای خالی وجود دارد و نمودار به سمت راست گرایش دارد. عکس سمت چپ، نوردهی ناکافی (Under-exposed) در سمت راست هیستوگرام، فضای خالی وجود دارد و نمودار به سمت چپ گرایش دارد.

۵. چطور مشکل کنتراست بالا (high-contrast) را حل کنیم؟

کنتراست بالادر این بخش از مقاله، شیوه‌ی عکاسی در شرایط نوری با کنتراست بالا و گرفتن عکس‌هایی با بیشترین طیف رنگی را آموزش خواهیم داد. در بسیاری از شرایط و برای بیشتر سوژه‌ها، استفاده از تنظیمات جبران نوردهی دوربین DSLR برای تنظیم نوردهی عکس، نتیجه‌ی قابل قبولی دارد اما در برخی شرایط، دامنه‌ی روشنایی سوژه به قدری وسیع است که دوربین نمی‌تواند جزییات سایه‌ها و روشنایی‌ها را به خوبی به تصویر بکشد. این دامنه یا طیف با عنوان dynamic range یا دامنه‌ی دینامیکی نامیده می‌شود. گاهی شرایطی وجود دارند که به دلیل بالا بودن میزان کنتراست، بهترین دوربین‌ها نیز نمی‌توانند عکس خوبی از آن ثبت کنند. اغلب با تمرین، توانایی تشخیص این شرایط قبل از عکاسی را پیدا خواهید کرد. اما راحت‌ترین راه برای تشخیص چنین وضعیتی، مرور عکس‌ها و بررسی هیستوگرام عکس و هشدارهای قسمت‌های پرنور است. کار را با گرفتن یک عکس شروع کرده و بررسی کنید که سایه‌ها سمت چپ هیستوگرام را در بر بگیرند. سپس می‌توانید نمایشگر هشدار روشنایی را فعال کنید. چشمک زدن نمایشگر نشان می‌دهد که قسمت‌های نورانی، بدون هیچ جزییاتی در تصویر وجود دارند، در این حالت، دوربین نمی‌تواند همه‌ی دامنه‌ی روشنایی موجود را ثبت کند. اگر با چنین شرایطی مواجه شدید، راه‌حل‌های متعددی برای این مشکل وجود دارد. اگر با فرمت JPEG عکاسی می‌کنید، در بسیاری از دوربین‌ها امکانی برای ثبت جزییات بیشتر نسبت به عکس‌های عادی، در نور زیاد یا سایه‌ها، وجود دارد. این سیستم در دوربین‌های نیکون، Active D-lighting و در دوربین‌های کنون، Auto Lighting Optimiser نام دارد.

بازیابی جزییات

عکاسی با فرمت raw به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید جزییات بیشتری را نسبت به فرمت JPEG ثبت کنید. اما حتی در فرمت raw نیز، بازیابی جزییات در سایه‌ها راحت‌تر از نقاط روشن است. به همین دلیل، هنگامی که از سوژه‌هایی با کنتراست بالا عکاسی می‌کنید، نوردهی را طوری تنظیم کنید که بیشترین جزییات ممکن در روشنایی‌ها را ثبت کند.

فیلتر‌ها

راه‌حل سنتی برای رفع مشکل عکاسی در شرایط نوری با کنتراست بالا، استفاده از فیلتر لنز ND grad است. نیمی از این فیلتر، تیره و نیمه‌ی دیگر، روشن است. بنابراین می‌توانید آن بخش تیره را برای کاهش روشنایی نورانی‌ترین بخش‌های صحنه، استفاده کنید. این روش برای زمانی که قسمت وسیعی از عکس، روشن‌تر از سایر قسمت‌ها است، مناسب است، مانند آسمان در یک چشم‌انداز وسیع. اما به هر حال این فیلتر‌ها برای سوژه‌هایی که نواحی روشن کمتری دارند، مانند پنجره یا نور خورشید در میان درختان، چندان مفید نیستند چرا که این فیلتر، قسمت‌های اطراف این نواحی روشن را نیز، تیره‌تر خواهد کرد.

کنتراست بالا

High Dynamic Range یا دامنه‌ی دینامیکی بالا

دامنه‌ی دینامیکی بالا (HDR) یکی از تکنیک‌های پر‌طرفدار برای عکاسی در شرایطی است که بدون استفاده از این تکنیک، قسمت‌های روشن‌تر عکس، سفید می‌شوند و در سایه‌ها نیز جزییاتی ثبت نمی‌شود و یا هر دو مورد پیش می‌آید. برای داشتن یک عکس HDR خوب، شما به حداقل سه عکس از صحنه‌ی مورد نظر نیاز دارید. یکی با نوردهی ناکافی (under-exposed)، یکی با نوردهی صحیح و یک عکس با نوردهی زیاد (over-exposed). در نهایت، این عکس‌ها باید با استفاده از ابزار Merge to HDR در فتوشاپ یا نرم‌افزار‌هایی مانند HDR Efex Pro ۲ و Photomatix، با هم ترکیب شوند.

منبع: Digital Camera World

اصطلاحاتی در عکاسی

 

Photographer

 

در عکاسی معمولا با اصطلاحاتی مواجه میشویم که برایمان بیگانه هستند. آنهایی که با عکاسی سرو کار دارند کمتر و آنهایی که با رشته عکاسی مرتبط نیستند، در صورت برخورد با این اصطلاحات غریبه هستند. در اینجا لیست اصطلاحات عکاسی که بیشترین کاربرد را در عکاسی مقدماتی دارد را برایتان آماده کرده ایم.

۱. لنز 

لنزها در دوربین، مجموعه ای از عدسی های واگرا و هم گرا که تشکیل یک عدسی محدب مرکب را می دهد، هستند. لنز پرتوهای نور را که به سمت دوربین و دریچه ی ورودی می آیند، در یک نقطه متمرکز می کند.

لنزها در دوربین عکاسی

۲. اتاقک تاریک 

اتاقک تاریک یا بدنه دوربین محل قرارگیری سطح حساس به نور است. در دوربین های آنالوگ سطح حساس به نور یا حسگر نوری الکترونیکی از جنس سیلیکون (sensor) فیلم است و در دوربین دیجیتال به جای فیلم از سنسور استفاده شده است.

۳. سینکرونیزه 

سرعت همزمان میان باز شدن کامل پرده شاتر و تخلیه کامل نور فلاش را سرعت سینکرونیزه میگویند.

۴. ترکیب بندی یا کمپوزیسیون 

منظور از ترکیب بندی در عکاسی چیدمان مناسب عناصر درون کادر است. به نحوی که بتواند توجه و چشم مخاطب را به سمت سوژه اصلی در عکس هدایت کند.

۵. زاویه دید

زاویه ای است که لنز میتواند فضای روبه روی خود را ببیند.

۶. پرسپکتیو 

نشان دادن تصاویر سه بعدی بر روی یک صفحه تخت و دو بعدی در حالی که اندازه و شکل و فاصله اشیا و اجسام را از یکدیگر نشان دهد.

۷. عمق میدان (depth of field) 

عمق میدان یا depth of field به محدوده هایی از عکس گفته میشود که دارای وضوح بیشتری نسبت به بقیه محدوده است و به صورت قابل توجهی فوکوس شده باشد.

۸. زاویه دماغی (look room) 

در قانون زاویه دماغی در عکاسی باید به طور استاندارد یک فضای خالی جلو صورت سوژه قرار داد. در غیر این صورت احساس خفگی، عدم رضایت و به انتها رسیدن به مخاطب القا میشود.

۹. فضای خالی بالای سر (head room) 

طبق قانون فضای خالی بالای سر در عکاسی، سوژه در کادر باید طوری قرار گیرد که فضای خالی در بالای سر او وجود داشته باشد و کادر بعد از آن بسته شود. head room در عکس باعث ایجاد حس تنفس، آرامش ذهنی و فضایی برای تنفس فکر میباشد.

۱۰. فاصله کانونی 

فاصله کانونی عبارت است از فاصله محل مرکز اپتیکال تا جایی که تصویر مجازی در دوربین تشکیل شده است.

۱۱. دیافراگم 

دیافراگم مجموعه ای از تیغه های فلزی متحدالشکل، متحدالمرکز و متحدالمحیط میباشد که از اطراف به دور بدنه لنز فیکس شده و در مرکز آزاد میباشد.

۱۲. فوکوس 

فوکوس در عکاسی یعنی رسیدن به حداکثر وضوح در عکس است. در دوربین های دیجیتال کاربر با حرکت دادن به اجزایی از لنز واضح ترین تصویر را بر روی سنسور به دست می آورد.

۱۳. حساسیت ایزو 

حساسیت ایزو که سرعت نور وارد شده به سنسور را کنترل میکند با اعداد ۱۰۰ ۲۰۰ ۴۰۰ ۸۰۰  ۱۶۰۰ ۳۲۰۰ ۶۴۰۰ در دوربین نشان داده میشود.

حساسیت ایزو چیست؟

۱۴. سرعت شاتر

سرعت شاتر، حجم نور ورودی به سنسور دوربین توسط یک پرده که از جنس پارچه یا فلز می باشد را کنترل می کند. محل قرار گیری شاتر پشت آینه در جایی به نام gate است. پرده شاتر میتواند به صورت عمودی یا افقی حرکت کند که هر کدام از این حالات تاثیرات مختلفی را بر روی عکس ایجاد کند.

۱۵. لنزهای ساده یا فیکس 

لنز ساده یا فیکس لنزی است که فقط یک زاویه دید دارد و امکان تغییر آن وجود ندارد.

۱۶. لنزهای مرکب یا زوم 

لنزی است که از راهرویی طولانی تشکیل شده که مجموعه عدسی های زیادی در آن قرار دارد. و به خاطر قرار گیری هر یک از این عدسی ها در نقطه ای مشخص امکان تغییر زاویه دید فراهم میشود.

۱۷. فیلترها 

فیلترها وسایلی هستند که بخشی از نور را جذب کرده و بخشی از آن را عبور می دهند. نورهایی را که جذب می کنند نورهای مکمل هستند و تیره تر نشانشان می دهند، نورهایی را که عبور می دهند هم خانواده هستند و روشن ترشان می کنند.

۱۸. نوردهی

نوردهی در عکاسی عبارت است از میزان نوری که در طی فرآیند عکسبرداری به دوربین وارد شده و به سطح حساس به نور (فیلم یا حسگر تصویری) برخورد می نماید. به تعبیری دیگر میزان نوردهی به فیلم برای تشکیل تصویر برسطح حساس به نور را نوردهی می نامیم.

۱۹. ضریب اف (f number)

ضریب اف عددی‌ است که برای مشخص کردن و اندازه‌ گیری بزرگی دریچه دیافراگم یک مجموعه نوری استفاده میشود.

۲۰. Light Metering Method 

حالت های مختلفی برای نورسنجی دوربین وجود دارد که به آن light metering method گفته میشود. هرکدام از حالت ها در این قسمت نشان می دهند عکاس می خواهد چگونه نوردهی اتوماتیک را تنظیم کند

۲۱. اگزیف (exif)

اطلاعاتی شامل تاریخ، مکان جغرافیایی و نیز برخی از تنظیمات دوربین از قبیل دیافراگم و سرعت شاتر را نشان میدهد.

۲۲. leg time

مدت زمانی بین فشار دادن دکمه شاتر تا لحظه ثبت تصویر را Leg Time گویند.

۲۳. لنز ماکرو

لنزی است که قابلیت عکاسی از فاصله بسیار نزدیک از سوژه را فراهم می آورد. برای عکاسی از حشرات مناسب میباشد.

۲۴. هیستوگرام (Histogram) 

هیستوگرام نموداری است که از طریق آن میتوان مناطق روشن و تاریک عکس را شناسایی کرد. در صورتی که این نمودار دچار عدم تعادل بود میتوان آن را با نرم افزارهای ویرایش عکس تصحیح کرد.

هیستوگرام چیست؟

۲۵. jpeg 

jpeg فرمتی برای ذخیره سازی عکس در دوربین های دیجیتال میباشد که کانال های رنگی آن ۸ بیتی است. که یعنی حداکثر ۱۶ میلیون رنگ در این تصویر ذخیره میشود. با ذخیره کردن عکس با این فرمت کیفیت آن کاهش پیدا میکند.

۲۶. raw

فرمتraw، فرمتی برای ذخیره سازی عکس در دوربین های دیجیتال میباشد که کانال های رنگی آن ۱۲ بیتی میباشد. این فرمت گرچه که فضای زیادی را اشغال میکند اما به خاطر اینکه به طور مستقیم عکس را ذخیره میکند و هیچ گونه پردازش و فشرده سازی روی آن صورت نمیگیرد کیفیت عکس بالا میباشد.

۲۷. تقدم دیافراگم(aperture priority) 

حالت تقدم دیافراگم در دوربین با A یا AV نشان داده میشود. در این حالت تنظیم دریچه دیافراگم به عهده عکاس است. سرعت شاتر را دوربین تعیین میکند.

۲۸. تقدم سرعت شاتر(Shutter Priority) 

حالت تقدم سرعت شاتر در دوربین ها با S  یا TV مشخص میشود. در این حالت شما میتوانید سرعت شاتر را تنظیم کنید. دوربین وظیفه تنظیم دریچه دیافراگم را به عهده دارد.

۲۹. auto bracketing

با قایلبت auto bracketing در دوربین میتوان از سوژه چند عکس با نوردهی متفاوت در بازه های منفی تا مثبت ثبت کرد.

۳۰. قدرت روشنایی 

قدرت روشنایی، یکی از خصوصیات لنزها میباشد که مشخص میکند عدسی های لنز چه مقدار از نور محیط را تلف نمیکنند. به بیان دیگر چه مقدار از نور را از خود عبور میدهند.

۳۱. live view 

حالتی است که در دوربین های دیجیتال ازسال ۲۰۰۵  تعبیه شده است و عکاس میتواند به صورت پیوسته و بدون فوت وقت تصویر در جریان  را در ال سی دی ببیند.

اصطلاحات عکاسی

۳۲. saturation

یکی از صفات رنگ است و عبارت است از میزان خلوص یک رنگ از رنگ سفید. یعنی اگر نور سفید را به یک رنگ اضافه کنیم درجه اشباع آن کم میشود و اگر نور سفید را از یک رنگ بگیریم آن رنگ اشباع شده تر و خالص تر به نظر میرسد.

۳۳. نور اصلی یا key light

اصلی ترین نور است و نورپردازی چهره با آن انجام می شود، در نتیجه باید قوی ترین و پرقدرت ترین نور باشد. این نور می تواند در پنج موقعیت رامبراند، پروانه، کلاسیک، ۳۰ درجه و نیمه قرار گیرد.

۳۴. نور فرعی یا fill light 

نور فرعی، نوری است که می تواند سایه های ایجاد شده توسط نور اصلی را کم رنگ کند. از نظر قدرت نباید با نور اصلی یکی باشد زیرا باعث ایجاد سایه های جعلی میشود.

تصویربرداری هوایی

هلی شات چیست؟
 
به مجموعه ای از تصاویر هوایی با نام بین المللی هلی شات و نمایه های تصویری که از ارتفاع هایی از زمین گرفته می شود هلی شات می گویند. نوع انجام تصویربرداری هلیشات به نیاز درخواست کننده بستگی دارد. این که از چه ارتفاعی، با چه زاویه ای در چه زمانی از روز و اینکه تصویر برداری باشد یا شات برداری یا فیلم برداری و … تکنیک فیلمبرداری بصورت نگاتیو که در عین حال سخت ترین و دقیق ترین نوع می باشد در این پروسه نقش مهمی ایفا می کند. بدین صورت که سیستم تصویربردار بسته به بالگرد سرنشین دار یا رادیو کنترل با قابلیت حمل دوربینی که میتواند تصاویر را روی نگاتیو ذخیره نماید عهده دار عمل فیلمبرداری هوایی می باشد. آن هم تحت نظارت مدیر فیلمبرداری و کارگردان.
از بخشهای دیگر هلیشات میتوان به تصویربرداری هوایی اشاره نمود. تکنیکی که در آن عمل گرفتن تصاویر با استفاده از دوربینهای دیجیتال مد نظر است؛ که با توجه به تغییر سیستم دوربین ها به دیجیتال در این زمانه به لحاظ کاربردی استفاده بیشتری دارند. از دیگر اقسام این بخش که به لحاظ کاربردی سابقه بیشتری هم دارد عکسبرداری هوایی شامل عکسهای هوایی معمولی، موزاییکی و پانوراما می باشد.
 Related image
تصویربرداری هوایی (هلی‌ شات) امکان بی‌نظیری است تا کارخانه، خط تولید، معدن، پالایشگاه، نیروگاه، بنادر، صنایع فراساحل، پروژه های عمرانی و یا سایر مکان‌های مد نظر خود را از ارتفاع‌ دلخواه و زوایای مختلف به مخاطب خود نمایش دهید. در این شیوه‌ی شگفت‌انگیز، پهباد‌/دستگاه/مولتی روتور/ربات‌های کوچک بدون مجهز به دوربین‌هایی بسیار با کیفیت هستند، آزادانه بر فراز محل مورد نظر به پرواز در می‌آیند و با استفاده از مهارت غنی‌ترین و جذاب‌ترین تصاویر ممکن را با بالاترین کیفیت تصویربرداری دریافت می‌کند و جلوه‌‌ای اعجاب‌انگیز به پروژه‌های شما می‌افزاید.
با خدمات تصویربرداری هوایی می‌توانید بر روی دریاها به حرکت درآیید…
با خدمات تصویربرداری هوایی (هلی‌ شات) می‌توانید بر روی دریاها به حرکت درآیید و سکوها و اسکله‌های نفتی یا کشتی‌های خود را با شکوه هرچه‌تمام‌تر به مخاطب خود معرفی و ارائه نمایید.

تکنیک فیلمبرداری

Image result for ‫. فیلمبرداری‬‎

انواع تکنیک‌هاى فیلمبردارى

فیلمبردارى مانند دیگر حرفه‌ها و هنرها تکنیک‌ها و فنونى دارد که هرکسى که مى‌خواهد این کار را انجام دهد باید به این فنون و تکنیک‌ها آگاهى داشته باشد. این تکنیک‌ها عبارتند از :

فیلمبردارى معمولى

بیشتر فیلمبرداریها با استفاده از این تکنیک صورت مى گیرد.در این نوع از فیلمبردارى حرکات حالت عادى را داشته و دوربین به همان صورت فیلمبردارى مى کند که چشمان ما صحنه ها را مى بیند. اکثر فیلم هاى آموزشى نیز به همین صورت تهیه مى شوند.

فیلمبردارى براى نمایش آهسته

همان‌طورى که مورد بحث قرار گرفت، سرعت فیلم در پروژکتورها و دوربین‌هاى فیلمبردارى در حالت معمولى ۲۴ فریم در ثانیه است. حال چنانچه حرکت فیلم در پروژکتور و دوربین هردو یکسان باشد، حرکت از حالت طبیعى و معمولى خود برخوردار است ولى اگر فیلمبردارى را با سرعت بیشترى انجام دهیم مثلاً سرعت حرکت فیلم را در دوربین معادل ۶۴ فریم در ثانیه درنظر بگیریم ولى آن را با سرعتى معادل ۲۴ فریم در ثانیه که همان سرعت معمولى است نمایش دهیم، نوع حرکت حاصله حرکتى است آهسته‌تر از حد معمول و متعارف آن. با استفاده از این تکنیک مى‌توان حرکت سریع اجزاى ماشین‌ها و دستگاه‌هاى مختلف را بصورت آرام و قابل رؤیتى در کلاس نمایش داد.

فیلمبردارى با فاصله زمانى

استفاده از این تکنیک، نمایش و حرکات بى‌نهایت آرام را میسّر مى‌سازد. چنانچه از صحنه‌اى با سرعت آهسته نظیر یک یا چند فریم در ثانیه فیلمبردارى نموده و آن را با سرعتى عادى نمایش دهیم، حرکت موردنظر بخوبى قابل رؤیت مى‌شود. مثال بسیار بارزى در این مورد مى‌تواند بازشدن تدریجى و آرام غنچه گلها در طبیعت باشد. نمونه‌هاى دیگرى از این قبیل را در صنعت و دیگر زمینه‌هاى علمى و فنى مى‌توان یافت.

تکنیک نقاشى‌هاى متحرک

به‌طور کلى استفاده از نقاشى‌هاى متحرک و کارتون‌ها، گذشته از جنبه سرگرمى و تفریحى آنها در مواقعى که نمایش عقاید، اصول و فرضیه‌هایى که جنبه ذهنى دارند صورت مى‌گیرد. با استفاده از این تکنیک، ابتدا ایده‌ها و یا آنچه را که نمایش آن موردنظر است بصورت نقاشى تهیه کرده سپس از نقاشى بصور تک‌فریم و یا بیشتر فیلمبردار مى‌کنند.

اجزاى تشکیل‌دهنده پروژکتور

تمام پروژکتورها جدا از تفاوت‌هاى ظاهرى داراى ساختمان مشابهى هستند. اجزاى تشکیل‌دهنده پروژکتورها به‌طور کلى عبارتند از:

رفلکتور

آینه مقعرى است که در پشت لامپ قرار گرفته و نور را به‌طرف عدسى‌هاى همگرا متمرکز مى‌کند.

لامپ

که با قدرت‌هاى مختلف منبع نورى پروژکتور به‌حساب مى‌آید.

عدسى‌هاى همگرا

متشکل از دو یا چند عدسى که نور حاصله از لامپ را روى فیلم متمرکز مى‌کنند.

شاتر

شاتر که از یک یا چند تیغه گردان تشکیل شده است، بین نور و فیلم قرار مى‌گیرد. در اثناى کار پروژکتور این تیغه‌ها به‌طور متوالى از جلوى روزنه دریچه فیلم عبور مى‌کنند. مسلماً زمانى که شاتر باز باشد نور را از خود عبور داده، نور حاصله از فیلم گذشته و تصویر فیلم را بر روى پرده منعکس مى‌سازد و زمانى که شاتر بسته باشد، هیچ تصویرى روى پرده وجود ندارد ولى ثبات بصرى که یکى از خواص چشم ما است از احساس این وضع جلوگیرى مى‌کند و ما تصاویر را به‌هم پیوسته و داراى تداوم مى‌بینیم.

دریچه فیلم

عبارت از روزنه‌اى است که فیلم از جلوى آن عبور مى‌کند. این روزنه فیلم را در معرض عبور نور قرار مى‌دهد. صفحه‌اى که در پشت دریچه قرار دارد، متحرک بوده و به قسمت متحرک دیگرى به نام فریمر متصل است. خاصیت فریمر اینست که در فواصل زمانى معین یک فریم از فیلم را در جلوى روزنه قرار مى‌دهد.

چنگک

کار چنگک عبور دادن فیلم در داخل پروژکتور است. زمانى که شاتر بسته باشد دنده‌هاى چنگک در سوراخ‌هاى فیلم قرار گرفته، آن را به حرکت در آورده و به‌طرف پایین مى‌کشد؛ برعکس در مواقعى که شاتر باز باشد، چنگک آزاد بوده و فیلم حرکتى ندارد. در صورتى‌که از پروژکتور با سرعت معمولى استفاده کنیم (۲۴ فریم در ثانیه) تعداد چرخش چنگک ۲۴بار در ثانیه خواهد بود.

عدسى پروژکتور

عدسى پروژکتور متشکل از دو یا چند قسمت است که در یک استوانه قرار گرفته‌اند. کار این عدسى انعکاس تصویر بر روى پرده است.

صدا در فیلم‌هاى متحرک

به‌طور کلى دو نوع سیستم صوتى را در فیلم‌هاى متحرک مى‌توان یافت که یکى را اپتیک یا نورى و دیگرى را مغناطیسى مى‌نامند. در سیستم اپتیک، ارتعاشات صدا را به‌صورت ارتعاشات نورى در روى باند صدا چاپ مى‌کنند، در حالى‌که در طریقه مغناطیسى صداگذارى بر روى فیلم با استفاده از حاشیه یا باند صدا که با نوار مغناطیسى پوشانده شده است صورت مى‌گیرد.

نحوه بهره‌گیرى از پروژکتور نمایش فیلم

براى استفاده از پروژکتور نمایش فیلم ابتدا باید شرایط بهره‌گیرى و شیوه استفاده از آن را بدانیم تا بتوانیم درست و معقول از آن استفاده کنیم. براى این کار باید به نکات مهم زیر توجه کرد:

آماده کردن پروژکتور

۱. نسبت به تمیزبودن عدسی، چرخ‌هاى دنده‌دار، صفحه تنظیم فشار و دریچه عبور فیلم مطمئن شوید.

۲. با روشن‌کردن پروژکتور، نور را در روى پرده تنظیم یا نت نمایید.

۳. بلندگوى دستگاه را مورد آزمایش قرار دهید.

۴. دکمه‌هاى تنظیم صدا، سرعت و حرکت فیلم در پروژکتور را امتحان کنید.

۵. با امتحان کردن حلقه خالى مطمئن شوید که کج‌شدگى و بریدگى نداشته باشد، فراموش نکنید که حلقه خالى بایستى مساوى و یا بزرگتر از حلقه پر باشد.

پیچیدن فیلم

۱. حلقه پر را روى بازوى حامل بگذارید و از لیدر یا قسمت ابتدایى فیلم براى شروع کار استفاده کنید.

۲. چون نحوه پیچیدن فیلم در پروژکتورهاى مختلف تفاوت دارد، از راهنماى پروژکتور براى پیچیدن فیلم در داخل پروژکتور استفاده کنید.

۳. پس از قراردادن فیلم در پروژکتور، با استفاده از دست، مکانیسم گردش فیلم را به حرکت در آورید و مطمئن شوید که سوراخ‌هاى فیلم با دنده‌هاى چرخ مطابقت داشته باشد.

نمایش فیلم

۱. دکمه صدا را بازکرده و آن را در حداقل میزان صدا نگهدارید.

۲. با روشن‌کردن موتور تنها نسبت به نمایش لیدر و یا چند فوت اولیه فیلم اقدام کنید، پس از آن موتور را خاموش کنید. چنانچه پروژکتور بدون نقص بود بقیه فیلم‌ را هم نمایش دهید.

۳. نسبت به تنظیم مجدد فیلم بر روى پرده اقدام کنید.

۴. صداى فیلم را به آهستگى زیاد کنید.

۵. درصورت مشاهده هرگونه نقصى بلافاصله پروژکتور را خاموش کرده و نسبت به رفع آن اقدام کنید.

۶. پس از خاتمه نمایش، صدا را به‌آرامى کم کنید، لامپ را خاموش کنید، کلید موتور و صدا را ببندید و فیلم را روى حلقه اصلى برگردانید.
انواع تکنیک‌هاى فیلمبردارى

فیلمبردارى مانند دیگر حرفه‌ها و هنرها تکنیک‌ها و فنونى دارد که هرکسى که مى‌خواهد این کار را انجام دهد باید به این فنون و تکنیک‌ها آگاهى داشته باشد. این تکنیک‌ها عبارتند از:

فیلمبردارى معمولى

بیشتر فیلمبرداریها با استفاده از این تکنیک صورت مى گیرد.در این نوع از فیلمبردارى حرکات حالت عادى را داشته و دوربین به همان صورت فیلمبردارى مى کند که چشمان ما صحنه ها را مى بیند. اکثر فیلم هاى آموزشى نیز به همین صورت تهیه مى شوند.

فیلمبردارى براى نمایش آهسته

همان‌طورى که مورد بحث قرار گرفت، سرعت فیلم در پروژکتورها و دوربین‌هاى فیلمبردارى در حالت معمولى ۲۴ فریم در ثانیه است. حال چنانچه حرکت فیلم در پروژکتور و دوربین هردو یکسان باشد، حرکت از حالت طبیعى و معمولى خود برخوردار است ولى اگر فیلمبردارى را با سرعت بیشترى انجام دهیم مثلاً سرعت حرکت فیلم را در دوربین معادل ۶۴ فریم در ثانیه درنظر بگیریم ولى آن را با سرعتى معادل ۲۴ فریم در ثانیه که همان سرعت معمولى است نمایش دهیم، نوع حرکت حاصله حرکتى است آهسته‌تر از حد معمول و متعارف آن. با استفاده از این تکنیک مى‌توان حرکت سریع اجزاى ماشین‌ها و دستگاه‌هاى مختلف را بصورت آرام و قابل رؤیتى در کلاس نمایش داد.

فیلمبردارى با فاصله زمانى

استفاده از این تکنیک، نمایش و حرکات بى‌نهایت آرام را میسّر مى‌سازد. چنانچه از صحنه‌اى با سرعت آهسته نظیر یک یا چند فریم در ثانیه فیلمبردارى نموده و آن را با سرعتى عادى نمایش دهیم، حرکت موردنظر بخوبى قابل رؤیت مى‌شود. مثال بسیار بارزى در این مورد مى‌تواند بازشدن تدریجى و آرام غنچه گلها در طبیعت باشد. نمونه‌هاى دیگرى از این قبیل را در صنعت و دیگر زمینه‌هاى علمى و فنى مى‌توان یافت.

تکنیک نقاشى‌هاى متحرک

به‌طور کلى استفاده از نقاشى‌هاى متحرک و کارتون‌ها، گذشته از جنبه سرگرمى و تفریحى آنها در مواقعى که نمایش عقاید، اصول و فرضیه‌هایى که جنبه ذهنى دارند صورت مى‌گیرد. با استفاده از این تکنیک، ابتدا ایده‌ها و یا آنچه را که نمایش آن موردنظر است بصورت نقاشى تهیه کرده سپس از نقاشى بصور تک‌فریم و یا بیشتر فیلمبردار مى‌کنند.

اجزاى تشکیل‌دهنده پروژکتور

تمام پروژکتورها جدا از تفاوت‌هاى ظاهرى داراى ساختمان مشابهى هستند. اجزاى تشکیل‌دهنده پروژکتورها به‌طور کلى عبارتند از:

رفلکتور

آینه مقعرى است که در پشت لامپ قرار گرفته و نور را به‌طرف عدسى‌هاى همگرا متمرکز مى‌کند.

لامپ

که با قدرت‌هاى مختلف منبع نورى پروژکتور به‌حساب مى‌آید.

عدسى‌هاى همگرا

متشکل از دو یا چند عدسى که نور حاصله از لامپ را روى فیلم متمرکز مى‌کنند.

شاتر

شاتر که از یک یا چند تیغه گردان تشکیل شده است، بین نور و فیلم قرار مى‌گیرد. در اثناى کار پروژکتور این تیغه‌ها به‌طور متوالى از جلوى روزنه دریچه فیلم عبور مى‌کنند. مسلماً زمانى که شاتر باز باشد نور را از خود عبور داده، نور حاصله از فیلم گذشته و تصویر فیلم را بر روى پرده منعکس مى‌سازد و زمانى که شاتر بسته باشد، هیچ تصویرى روى پرده وجود ندارد ولى ثبات بصرى که یکى از خواص چشم ما است از احساس این وضع جلوگیرى مى‌کند و ما تصاویر را به‌هم پیوسته و داراى تداوم مى‌بینیم.

دریچه فیلم

عبارت از روزنه‌اى است که فیلم از جلوى آن عبور مى‌کند. این روزنه فیلم را در معرض عبور نور قرار مى‌دهد. صفحه‌اى که در پشت دریچه قرار دارد، متحرک بوده و به قسمت متحرک دیگرى به نام فریمر متصل است. خاصیت فریمر اینست که در فواصل زمانى معین یک فریم از فیلم را در جلوى روزنه قرار مى‌دهد.

چنگک

کار چنگک عبور دادن فیلم در داخل پروژکتور است. زمانى که شاتر بسته باشد دنده‌هاى چنگک در سوراخ‌هاى فیلم قرار گرفته، آن را به حرکت در آورده و به‌طرف پایین مى‌کشد؛ برعکس در مواقعى که شاتر باز باشد، چنگک آزاد بوده و فیلم حرکتى ندارد. در صورتى‌که از پروژکتور با سرعت معمولى استفاده کنیم (۲۴ فریم در ثانیه) تعداد چرخش چنگک ۲۴بار در ثانیه خواهد بود.

عدسى پروژکتور

عدسى پروژکتور متشکل از دو یا چند قسمت است که در یک استوانه قرار گرفته‌اند. کار این عدسى انعکاس تصویر بر روى پرده است.

صدا در فیلم‌هاى متحرک

به‌طور کلى دو نوع سیستم صوتى را در فیلم‌هاى متحرک مى‌توان یافت که یکى را اپتیک یا نورى و دیگرى را مغناطیسى مى‌نامند. در سیستم اپتیک، ارتعاشات صدا را به‌صورت ارتعاشات نورى در روى باند صدا چاپ مى‌کنند، در حالى‌که در طریقه مغناطیسى صداگذارى بر روى فیلم با استفاده از حاشیه یا باند صدا که با نوار مغناطیسى پوشانده شده است صورت مى‌گیرد.

نحوه بهره‌گیرى از پروژکتور نمایش فیلم

براى استفاده از پروژکتور نمایش فیلم ابتدا باید شرایط بهره‌گیرى و شیوه استفاده از آن را بدانیم تا بتوانیم درست و معقول از آن استفاده کنیم. براى این کار باید به نکات مهم زیر توجه کرد:

آماده کردن پروژکتور

۱. نسبت به تمیزبودن عدسی، چرخ‌هاى دنده‌دار، صفحه تنظیم فشار و دریچه عبور فیلم مطمئن شوید.

۲. با روشن‌کردن پروژکتور، نور را در روى پرده تنظیم یا نت نمایید.

۳. بلندگوى دستگاه را مورد آزمایش قرار دهید.

۴. دکمه‌هاى تنظیم صدا، سرعت و حرکت فیلم در پروژکتور را امتحان کنید.

۵. با امتحان کردن حلقه خالى مطمئن شوید که کج‌شدگى و بریدگى نداشته باشد، فراموش نکنید که حلقه خالى بایستى مساوى و یا بزرگتر از حلقه پر باشد.

پیچیدن فیلم

۱. حلقه پر را روى بازوى حامل بگذارید و از لیدر یا قسمت ابتدایى فیلم براى شروع کار استفاده کنید.

۲. چون نحوه پیچیدن فیلم در پروژکتورهاى مختلف تفاوت دارد، از راهنماى پروژکتور براى پیچیدن فیلم در داخل پروژکتور استفاده کنید.

۳. پس از قراردادن فیلم در پروژکتور، با استفاده از دست، مکانیسم گردش فیلم را به حرکت در آورید و مطمئن شوید که سوراخ‌هاى فیلم با دنده‌هاى چرخ مطابقت داشته باشد.

نمایش فیلم

۱. دکمه صدا را بازکرده و آن را در حداقل میزان صدا نگهدارید.

۲. با روشن‌کردن موتور تنها نسبت به نمایش لیدر و یا چند فوت اولیه فیلم اقدام کنید، پس از آن موتور را خاموش کنید. چنانچه پروژکتور بدون نقص بود بقیه فیلم‌ را هم نمایش دهید.

۳. نسبت به تنظیم مجدد فیلم بر روى پرده اقدام کنید.

۴. صداى فیلم را به آهستگى زیاد کنید.

۵. درصورت مشاهده هرگونه نقصى بلافاصله پروژکتور را خاموش کرده و نسبت به رفع آن اقدام کنید.

۶. پس از خاتمه نمایش، صدا را به‌آرامى کم کنید، لامپ را خاموش کنید، کلید موتور و صدا را ببندید و فیلم را روى حلقه اصلى برگردانید.

ابزار و تجهیزات فیلمبرداری

Image result for ‫ابزار و تجهیزات فیلمبرداری‬‎

ابزار و تجهیزات فیلمبرداری

برای اینکه ما بتوانیم فیلمبرداری را خیلی راحت و سریع انجام دهیم به یک سری لوازم نیاز داریم.

این وسایل به ما کمک می کنند تا فیلمبرداری را خیلی راحت تر و با دقتی بالا و بی نقص انجام دهیم و امکانات فیلمبرداری ما افزایش یابد.

فیلم برداری مناسب و حرفه ای از سه عامل مهم سود می جوید :

کادر و گروه فیلم برداری

نورپردازی: برای افزایش کیفیت فیلم باید نورپردازی درستی داشت.

ابزار و وسایل فیلم برداری: ، پیشرفت های بسیاری در این زمینه صورت گرفته. دوربین فیلم برداری از وسایل ویژه ای تشکیل شده که هر یک دارای تنوع در نوع و موارد مورد استفاده هستند

این تحقیق در مورد « لوازمی که در هنگام فیلمبرداری از آنها استفاده می شود تا یک فیلم با کیفیتی خوب ساخته شود » است.

فیلم‌بردارى

فیلم‌بردارى تهیه و ثبت مجموعه‌اى از نماهاست که توسط گروه فیلمبرداری انجام می شود. نحوهٔ فیلم‌برداری ، حرکت‌هاى مختلف دوربین، نحوهٔ قرار گرفتن آن و دور یا نزدیک بودن نمادها مى‌تواند احساسات مختلفى را به بیننده انتقال دهد.

اعضای گروه فیلمبرداری ، که متشکل از یک فرد اصلی به نام مدیر فیلم برداری و دستیاران و همکاران او مانند فیلم بردار ، مسئول دوربین و … است ، باید علاوه بر آگاهی از علم فیلم برداری و آشنایی کامل با ابزار مورد استفاده ، از دیدی درست نسبت به سینما و نسبت به آنچه کارگردان از آنها می خواهد ، برخوردار باشند ، تا بتوانند به ذهنیات او به درستی عینیت ببخشند. در واقع باید در نظر داشت که سینما تنها به یک تصویر واضح و خوب نیاز ندارد ، بلکه به خلق یک فضای تاثیر گذار ، قابل قبول و جذاب نیاز دارد که بخش نسبتا بزرگی از بار خلق این فضا به دوش فیلم برداری است که از طریق انواع تمهیدات فیلم برداری به انجام می رسد.

او برای رسیدن به هدفش از وسایلی استفاده می کند که به شرح آنها

می پردازییم.

سه پایه

جهت سوار کردن دوربین روی یک پایه ثابت سینماگران اولیه از سه پایه شناخته شده عکاسی اقتباس کردند و به آن یک هد با خصوصیات مکانیکی افزودند.سه پایه یکی از ابزار های اصلی در انواع فیلمبرداری ها محسوب می شود. سه پایه ها هنوز طرح ابتدایی خود را حفظ کرده اند ولی مستحکم تر شده اند.

سه‌پایه حتی در سطوح ناهموار ، تکیه‌گاه محکمی برای دوربین است . هرچند باید یادآوری کرد که سه ‌پایه را نمی ‌توان در محیط حرکت داد و هنگام تصویربرداری امکان تغییر ارتفاع یا تنظیم آن وجود ندارد.

سه پایه ها در اندازه های مختلف با درجه های مختلف چرخش وجود دارد.انتهای نوک پایه ها برای تماس با سطوح مختلف زمین از جنس فلز یا پلاستیک ساخته می شود. اما سه پایه آنی است که محکم باشد و بتواند دوربین را ثابت نگه دارد.

انواع سه پایه :

  1. استاندارد: این سه پایه مخصوص ضبط فیلم های حرفه ای می باشد
  2. سه پایه معمولی: این سه پایه از جنس آلمینیوم با پایه های کشویی قابل تنظیم در اندازه های مختلف است.
  3. سه پایه باز: این سه پایه دارای قابلیت تنظیم سریع و گشودگی تا زاویه ی ۱۸۰ درجه می باشد.
  4. سه پایه متحرک: به هنگام فیلمبرداری وضعیت دوربین بطور پیوسته تغییر می کند.در استودیو قالبا از سه پایه متحرک استفاده می شود چرا که تغییر وضعیت دوربین را بدون تکان دادن امکان پذیر می سازد.  سه پایه متحرک بسیار شبیه سه پایه استاندارد است با این تفاوت که سه چرخ  جهت جا به جایی به پایه های آن نصب شده است.

سه پایه متحرک بطور گسترده ای در صنعت سینمای اروپا و استودیو های تلویزیونی استفاده می شود.

کلاپربرد( کلاکت یا clapper board )

در آغاز هر برداشت یک کلاکت در مقابل دوربین قرار می گیرد تا اطلاعات زیر را ثبت نماید:

الف: شماره صحته و برداشت.

ب: فضای باز (خارجی ) یا فضای بسته (داخلی)

ج: تاریخ

د: شماره صدابرداری

ز: نام فیلم

و : نام کارگردان

ی : نام مدیر فیلمبرداری

در بالا یا پایین کلاپربرد قسمت لولا شده ای قرار دارد که می تواند برای ایجاد یک صدای بلند(موسوم به crack )سریعا باز و بسته شود این عمل نقطه شروعی برای سینک صدا با تصویر ایجاد می کند.

پایه ستونی:

پایه‌های ستونی از مهمترین وسایل مورد نیاز دوربینهای بزرگ استودیویی است . ستون بادی این پایه‌های بزرگ که با هوای فشرده کارمی‌کند . با چرخهایی که در زیر تنه سنگین آنها نصب شده ، این امکان را فراهم می‌آورد که حتی در زمان پخش یا ضبط برنامه بتوان ارتفاع دوربین را تغییر داد ، یا در نقطه معینی در محدوده حداقل تا حداکثر ارتفاع ثابت نگه داشت.

تراولینگ تراک:

تراولینگ تراک یکی از مهمترین وسایل مورد استفاده فیلمبرداران است. گاهی لازم است دوربین به هنگام فیلمبرداری حرکت داده شود.

با حرکت تراولینگ، دوربین در طول یک خط مستقیم و در هر زاویه ای نسبت به موضوع، به طرف جلو رانده می شود. برای این منظور دوربین روی چهار چرخه ای که روی یک ریل حرکت می کند سوار می شود، این چهار چرخه را تراک می نامند.

دالی dolly:

حرکت به جلو (doll in) و حرکت به عقب (dolly back) است یعنی در این حرکت دوربین به سوژه نزدیک می شود یا از آن دور می شود برای این کار دوربین روی سه پایه متحرک (بیشتر در استودیو) یا ریل قرار می گیرد و بخاطر وسیله ای به  نام دالی که دوربین را حرکت می دهد به این نام معروف شده است .

بوم : boom

حرکت انتقالی دوربین در راستای عمودی است مثل زمانی که دوربین طول یک ساختمان را بالا میرود و به پشت بام می رسد .در این حرکت دوربین روی اهرم و یا مینی کرین نصب می شود.

لوما  : louma

وسیله ای برای کار کردن با دوربین از فاصله ای دور را که به وسیله کرین های معمولی غیر ممکن است، استفاده می شود.

لوما این امکان را به دوربین می دهد که از میان کوچکترین درها و پنچره ها عبور کند، یک موضوع و سوژه را روی یک پلکان تعقیب نماید، از حاشیه یک پرتگاه با شیب زیاد بالا برود، یک موضوع را داخل یک اتومبیل تعقیب کند و فیلمبرداری از برداشت های غیر ممکن در دریا و هوا را ممکن سازد.

لوما در واقع یک بازوی لوله ای فلزی است که روی یک دالی نصب می شود و یک دوربین سبک وزن در انتهای آن قرار می گیرد. این بازو می تواند ۳۶۰ درجه روی محور خود بچرخد.

جرثقیل یا:crane

crane وسیله پیچیده ای است که برای دوربین و فیلمبردار، آزادی عمل و تحرک بیشتری را فراهم می سازد.

کرین ، در واقع ، شامل یک بازوی بلند ( احتمالا الاکنگی) متوازن است که روی ستون مرکزی یک سکوی چرخدار نصب می‌گردد . این ترکیب به دوربین اجازه می‌دهد که در یک سر بازوی بلند آن قرار گیرد و از سطح زمین تا ارتفاع مثلا دو متری یا بیشتر بالا رود . امروزه شکل سبکتری از این جرثقیلها را روی پایه‌های ستونی یا مشابه آن قرار می‌دهند . در این حالت تمام قسمتهای دوربین از راه دور و از پشت بازوی جرثقیل هدایت و کنترل می‌شود.

کرین بیشتر برای فیلمبرداری از صحنه های بزرگ و پر جمعیت و یا چشم اندازهای طبیعی به کار می رود

 

نمونه کارها

برگه‌ها